Spelen

Hoe kunnen ze het nu eigenlijk "spelen" noemen. Toneel, bedoel ik. Urenlang geconcentreerd tekst stampen. Emoties naar boven zien te halen, waar je op dat moment eigenlijk helemaal geen behoefte aan hebt. Het gedrag vertonen van mensen waar je een hekel aan hebt, ja die je zelfs verafschuwt. Blindelings aanwijzingen opvolgen van iemand die de totale en absolute macht over jouw handelingen, spraak en emoties opeist. En dat allemaal in interactie met een groep mensen die aan dezelfde beproeving blootstaat. Noem dat maar "spelen".

Het grote voordeel ten opzichte van het echte leven is dat je precies weet wat er gaat gebeuren. Wanneer in het echte leven iemand binnen je 1 meter cirkel komt, wordt het zoenen of slaan. Het kan alle kanten opgaan als je iemand tegenkomt in een nauw steegje. Maar niet in een toneelstuk. Je kijkt gewoon in het script en je weet het. Sterker nog, je had al in het script gekeken, want je wilde je niet de eeuwige toorn van de regisseur en de hoon van je medespelers op de hals halen.

Waarom is het dan toch zo leuk. Ik weet het wel. Het is zo leuk, omdat je iemand anders kan zijn. Alles wat Anton zegt, zegt B& niet en dus hoeft B& er ook geen verantonwoording voor af te leggen. En een klootzak dat die Anton is... Heerlijk.

Nog een paar dagen en dan is het zo ver. Dan gaan we op de planken, oogsten waar we al die maanden voor hebben gewerkt. Spanning, spotlicht, applaus, opluchting, leegte.

En daarna drank. Want zo gaat dat bij acteurs.

Paris

Ik kende de combinatie van woorden als de aanduiding van een hotel, maar inmiddels is Paris Hilton bij de meeste mensen meer bekend als.. ja, als wat eigenlijk? Ik heb geen idee wat deze troela gedaan heeft om zo bekend te worden dat zelfs ik over haar ga bloggen. Ongetwijfeld heeft ze het bed gedeeld met een rijke oude man of is ze gescheiden geweest van een jonge rijke filmster of heeft ze haar lippen net zo groot als haar borsten laten maken of andersom.

Maar dat boeit me niet. Ik neem de moeite om de naam van dat hotel in mijn blog te vermelden, omdat deze dame zich werkelijk onsterfelijk idioot belachelijk heeft gemaakt. En met haar ook de hele schrijvende pers (nu dus inclusief mijzelf) die vervolgens over die dame heeft geschreven.

Nu is deze dame geen tante Miep van de overkant. Er werd al over haar geschreven en dat heb ik redelijk weten te vermijden. Maar nu was het zelfs de nieuwsbrief over internet ontwikkelingen die over haar berichtte!!
Voor wie het niet gevolgd heeft: mevrouw Hilton heeft iets gedaan dat niet mag met de auto en moest haar rijbewijs inleveren. Dat is duidelijk, lijkt mij. Je levert dat ding in waarmee je aantoont dat je mag autorijden en dat mag dus niet meer.
Nu was ze toch achter het stuur gekropen, zonder rijbewijs. Vervolgens gesnapt, omdat ze zich weer niet aan de regels hield (iets met parkeren ofzo). En toen oordeelde de rechter dat ze 45 dagen moest brommen. De bromvariant achter tralies, niet die op een scooter.

De criminele dame in kwestie vond dit allemaal hoogst oneerlijk. Bovendien waren de regels onduidelijk, want haar manager had gezegd dat je best auto mocht rijden zonder rijbewijs. Tuurlijk meid! Hiermee toont ze zo'n gebrek aan ook maar het kleinste beetje wereldwijsheid, dat ik vind dat die 45 dagen cel haar inderdaad kwijtgescholden moeten worden. En vervolgens hoop ik dat er ergens een instelling te vinden is waar ze de rest van haar leven op een ommuurde binnenplaats kan doorbrengen, tot ze klaar is om de harde realiteit van het leven onder ogen te zien.

Maar waarom nu bracht mijn internetnieuwsbrief mij deze wederwaardigheden? Omdat deze mevrouw (ik neem aan haar manager) een website in het leven heeft geroepen waarop medestanders hun handtekening kwijt kunnen. En een kleine bijdrage voor het onderhoud van de website.
Zo'n website maken en onderhouden kost ongeveer 500 euro. Ik gok dat ze die er zeker al honderd keer uit heeft.

Zou ze dan misschien toch niet zo dom....?

Zitten

Ik zit op een stoel. Dat kan, want je kunt ergens op zitten. Je kunt ook opzitten. Dat doen honden, voornamelijk. Maar als je nog even op blijft zitten, hoef je weer niet persé een hond te zijn.

Maar behalve op een stoel kun je ook op je billen zitten. Dat lijkt hetzelfde, maar dat is het niet. En op je knieën kun je ook zitten, hoe fysiek onmogelijk dat ook mag lijken. En je kunt zelfs op niet bestaande lichaamsdelen zitten, zoals hurken.

Tenslotte kun je ergens op zitten zonder te zitten. Bijvoorbeeld op voetbal, waar je zelden zit, maar meestal loopt te rennen. Of op judo of dansles. En op school, daar zit je dan weer wel vooral te zitten, maar zelden op de school.

Je kunt op je geld zitten en op zwart zaad. Op hete kolen, wat me niet fijn lijkt, tenzij je van Tjakka houdt, misschien. Maar ook op rozen, wat leuk schijnt te zijn, maar mij niet zo erg aantrekt en ik bovendien niet sympathiek vind voor de rozen.

En dit wil ik de komende jaren aan een computer gaan uitleggen. Je zal er maar mee zitten.

Oud

Sommige sites zijn leuk. Zeker als je een goeie foto van jezelf hebt. Kijk in dat geval maar eens op http://morph.cs.st-andrews.ac.uk/Transformer

Zolang je het resultaat niet te serieus neemt, is het een bron van vermaak. Maar pas op, het resultaat kan zo dicht de werkelijkheid benaderen dat het spooky (geestig??) wordt.
In een vlaag van opperste eerlijkheid ga ik u hieronder onthullen hoe u mij over een jaar of twintig zult herkennen. Vooropgesteld dat ik niet heel hard ergens tegenaan loop of -beter nog- een enkele reis "make-me-beautiful" win of -nog beter nog- een heftige relatie krijg met een vrouwelijke plastisch chirurg (bestaan die eigenlijk wel??).


Naast opa B& (hij is een beetje moe, ziet u) mijn Zambiaanse en Chinese alter ego. Die krijg je vanzelf als je een paar maanden in een ander land woont. Fijn dat ik ze eens aan jullie kan tonen.

Voor wie erg schrikt: het schijnt dat de stichting correlatie nog steeds trouw haar werk doet. Het telefoonnummer is vast wel ergens op internet te vinden.

Vakantie

Een enkeling verzet zich er tegen, maar de meeste van ons moeten er over twee maanden weer aan geloven. Ik ken iemand die tegen de vakantietijd zelfs licht in paniek raakt. Niet uit angst voor het onbekende, maar uit onzekerheid of de geplande vakantie wel leuk genoeg is, zodat je er zonder imagoschade over kunt praten als je terug bent.
Voor dergelijke mensen lijken me schijnvakanties wel een oplossing. Je geeft je vakantiebestemming op en stuurt een paar foto's van jezelf en je krijgt keurig een reisverslag, inclusief handig gemonteerde foto's waarop je de pyramide aan het beklimmen bent of van de Victoria Falls aan het raften. Je kunt lekker thuis blijven en hebt toch een mooi verhaal.

Maar, ijdel als we zijn, toch doen we het daar meestal niet voor. Over het algemeen dient de drang tot verplaatsing van ons stoffelijk omhulsel (en alle bijbehorende kleren, huizen, meubels enzovoort) voor het opdoen van nieuwe ervaringen. Het lijkt nogal een soesah, de verplaatsing van al die lichamen en spullen over duizenden kilometers, alleen om je zintuigen op een andere manier te prikkelen. En die zintuiglijke prikkeling, laten we wel wezen, stelt niet zo heel veel voor. Een boel kleur en beweging, wat gevoel van warmte en kou, wat geluid, al heel veel minder smaak en een beetje aanraking. En dat wordt uiteindelijk omgezet in wat electrische signalen naar de hersenen.

Zouden we de klimaatverandering nu geen enorme dienst kunnen bewijzen door lekker thuis te blijven en onze zintuigen precies zo te prikkelen als de jungle in Borneo zou doen? Dan ontwerpen we het zo dat je ook nog kunt kiezen of je de achterkant van de medaille wilt ervaren: insectenbeten, vermoeidheid, overactieve darmen, gekookte aap.

Als we zo'n systeem zouden kunnen perfectioneren, zouden we dan het verschil nog merken tussen een echte ervaring en een schijnervaring. Dat is grappig, want als je het verschil niet meer merkt, waarom zou het dan nog een "schijn" ervaring zijn?

En waarom zou je zoiets beperken tot vakantie ervaringen? Leven vanuit je luie stoel, zonder al die verplaatsingen. En die benen evolueren er vanzelf vanaf.

Ik weet het niet

Ik heb al eens eerder geschreven dat ik een grappig hoofd heb. Vooral van binnen, over de buitenkant kan ik zelf niet zo goed oordelen.

Mijn grappige hoofd doet erg z'n best om dingen die overdrachtelijk bedoeld zijn toch letterlijk te nemen. Een voorbeeld: Ik vraag aan mijn dochter hoe die jongen heet waar ze onderweg gedag tegen zei. "Ik weet het niet" is het antwoord. Mijn graphoofd antwoordt dan: "Wat een vreemde namen hebben die kinderen tegenwoordig toch".

Mijn kinderen worden tot knarsetandende razernij gedreven door deze mislukte vorm van grappigheid, wat ik me goed kan voorstellen.

De directe aanleiding voor dit stukje gebeurde zojuist. Ik vroeg diezelfde dochter om een woord, waarop ik dan een blogje zou schrijven naar aanleiding van dat woord. Ze zei daarop eerst "Euh", waarop ik verklaarde dat ik dat te moeilijk vond om een stukje over te schrijven. Daarna zei ze "Ik weet het niet", waarop ik alweer heel gevat zei dat ik niet wist wat ik zou moeten schrijven over "Ik weet het niet".

Op dat moment kromden mijn eigen tenen zich.

Via deze openbare boetedoening hoop ik voor eens en voor altijd mijn graphoofd het zwijgen op te leggen. Ik verklaar hierbij plechtig dat ik nooit meer dingen expres verkeerd ga begrijpen uit grappige overwegingen.

Als het nu nog niet lukt, dan weet ik het ook niet meer.

Kuilgras

Soms ruik ik het, als ik de stad ontvlucht en tussen de boerderijen door fiets. De zurige muffe lucht van kuilgras. Vroeger werd dat echt in een kuil bewaard. Later onder een zeil met een heleboel autobanden erop, om het luchtdicht af te sluiten. En tegenwoordig in van die machinaal opgerolde zwarte plastic schijven.

Als ik het ruik, ben ik 30 jaar terug in de tijd, op de boerderij van de oom van Theo, in Bleskensgraaf. Theo kwam uit Australië en dat kon je aan heel de familie horen, want ze spraken Nederlands met een dik accent. Maar z'n ouders waren Nederlands. Re-emigranten waren het, maar dat interesseerde me niet zo veel. Theo was 9 en ik pas 8 en hij wist veeeel meer over sex dan ik. Het ruwe Australische buitenleven, waarschijnlijk. Bovendien heette hij Blöte. En op die leeftijd kon ik nog niet zo veel met puntjes op een "o". Als je Blote heet, dan moet je ook veel over sex weten, natuurlijk. Noblesse oblige.

Theo had een boerenoom in Bleskensgraaf en die gingen we opzoeken op een mooie dag. Op de fiets de polder in, mild verdwalen en enthousiast ontvangen worden. Een beetje rondgekeken op de boerderij. Machtig om niet weggejaagd te worden. En toen moest het kuilgras opgehaald. Wist ik veel.

We reden heen op de lege platte wagen, achter de trekker. Hard gewerkt met het opladen van het stinkende gras, natuurlijk. Als beloning mochten we op de terugweg boven op de hoog opgetaste berg gras zitten. De trekker trok de hobbelende berg over het onverharde pad en het leven was goed. Tot de boel begon te schuiven. Oom Boer had niets in de gaten en er was ook niet veel waar je je aan vast kon houden. Ja, de berg gras, maar die was hard op weg naar beneden.

Ik won. Als eerste raakte ik de grond, daarna kwam het gras en daarna Theo. Maar die laatste voelde ik nauwelijks meer. Het heeft even geduurd voor ik aan mijn been (met kaplaars) tussen het gras werd uitgesleurd. Het was benauwd en het stonk. Net als ik, ook nog toen ik na een lange en vermoeiende fietstocht weer thuis was.

Mooi toch, dat je door zo'n ervaring dertig jaar later een tijdreis kunt maken. Zomaar, door kuilgras te ruiken.

Reiger

De maan kwam vanavond reuzegroot en rood op. Hij hing net boven de horizon toen ik hem zag, enorm vol te wezen.
Er zat (eigenlijk "stond") vanavond een reiger op de reling langs de Leidseweg. In het donker. Dat is raar, want hij was duidelijk veel te groot en de reling te hoog. Reigers moeten ergens door een slootje ploegen of roerloos staan te staan op een plaats waar ze met een sierlijke nekbeweging een visje kunnen verschalken.
- Even een zijstraatje: zijn er behalve visjes nog andere dingen die verschalkt worden? Ik denk van niet. -
Deze reiger zat op een reling, minstens twee meter boven het water, in de stad. Daar horen meeuwen of duiven of spreeuwen. Misschien dacht hij een meeuw te zijn.

Het zien van die reiger is aanleiding om mijn oude hobby weer eens af te stoffen. Ik zoek mensen die met mij een cultuurgoed willen beschermen en strijden tegen het verval in het straatbeeld. Deze reiger was een typisch voorbeeld van de dreiging van de reiger. Het gaat zo goed met de reiger, dat een typisch Nederlands verschijnsel volledig uit het straatbeeld dreigt te verdwijnen.

De plastic reiger.

Jarenlang heeft hij ons de reigerschaarste laten vergeten en stond hij, naast zijn vriend de vissende tuinkabouter, in menig voortuin naast het ingegraven afwasteiltje acte de presence te geven. Maar jaar na jaar is de levende reiger zo onbeschaamd in z'n voortplantingsdrift geweest, dat de plastic reiger afgedankt is.
Daarom roep ik u op tot het inzenden van foto's van plastic reigers, die ik op dit weblog dan zal eren om jaren van trouwe dienst, in stilte.
Mochten er voldoende vrijwilligers zijn om een bestuur te vullen, dan wil ik zo ver gaan om de VTBVDPR op te richten. U kunt het acroniem zelf aanvullen, neem ik aan. Via subsidie en een sterke lobby zullen we ervoor zorgen dat er iets aan gedaan wordt. Want het kan zo echt niet langer.

Ik reken op uw steun.

Kaartje

J, waarover ik al eerder schreef, heeft nog steeds kanker. Nog erger dan in februari en de artsen hebben hem verteld dat ze niet veel meer voor hem kunnen doen.

Vandaag gaat hij trouwen. Volgens de statistieken zal hij nog een paar maanden van zijn nieuwe vrouw kunnen genieten, voor hij dood gaat. Dat is bizar om te bedenken.
Sowieso is het bizar dat hij zo ziek is. Je ziet het alleen aan z'n kale kop en dat is van de "medicijnen". Hij is wel nog wat magerder dan dat hij altijd was.
Sowieso is het ook bizar dat hij gaat trouwen. Hij was altijd de man die zich niet langer dan een paar maanden kon binden. Met uitzicht op de ultieme ontbinding gaat hij zich nu dan toch voor eeuwig binden. Tot de dood ons scheidt.

Het gevoel dat J morgen moet hebben is te groot voor mijn bevatting. Gelukkig zijn er ook altijd kleinere moeilijkheden om op te lossen. Er ging een kaart rond, waarop de vrienden van J hun gelukwensen bijeenkrabbelden. Ik heb vijf minuten naar die kaart zitten kijken, maar er kwam niets. Wat kun je twee mensen wensen die zich voor eeuwig aan elkaar gaan binden, terwijl je weet dat die eeuwigheid zo kort zal zijn. Je kunt er gewoon aan voorbij gaan en ze "veel geluk" toewensen. Maar om recht te doen aan de ingewikkelde situatie heb je minstens een hele kaart in je eentje nodig.

Lief bruidspaar, ik weet niet wat ik precies op het kaartje ga zetten straks. Maar vanaf deze plaats wens ik jullie intens gevoel, kracht, troost en veel liefde om de moeilijke dagen te kunnen delen die er aan komen. Ik hoop dat die dagen soms ook vrolijk, zonnig en warm zullen zijn, met veel kleuren en dat het precies zo veel dagen zijn als jullie aankunnen.

Uitstraling

Uitstraling is toch een mooi fenomeen. Neem nou drie willekeurige mannen: Ronald Giphart, Bart Chabot en Martin Bril.

Martin is de vrouwenverslinder van het gezelschap. Mooie doorleefde kop, weemoedige verhalen. Ronald hangt er een beetje tussenin. Leuke man, die veel en onbevangen over sex schrijft en een zachte uitstraling heeft. Bart is de hyperbewegende, veel te veel pratende lelijkerd, met z'n jampotglazen en z'n kalende kop.

Uitgaand op het uiterlijk is de keuze snel gemaakt. En dat heeft Martin dan ook ervaren. En Bart ook, vrees ik.

Maar zet je ze met z'n drieën op het podium, zoals ik vanavond gezien heb, dan ontstaat er een heel andere volgorde. Bart is de man die je hart steelt, met z'n impulsieve en onbeholpen bewegingen. Hij is het die je laat lachen. Ronald regelt alles en voelt zich verantwoordelijk. Daarbij schrijft hij wonderbaarlijk mooie stukjes verhaal. En Martin... Ja, Martin heeft de mooie kop en de meest poetische bespiegelingen, die je meenemen naar je gevoel.

En avond met Bart is lachen, met Ronald is gevoelvol nadenken en met Martin is versierd worden. Maar Bart is je levenslang trouw, Ronald tot er een spannend avontuur langskomt en Martin tot het ochtend wordt.

De ideale man lijkt mij een combinatie van alledrie. Maar geef mij maar Bart. Liever een avondje lachen dan met een kater wakker worden. En daarbij lijkt mij versierd worden door een man toch minder aantrekkelijk.

Goed geleefd

- Vader, heb ik goed geleefd?
- Jezus, heb je weer in de bijbel zitten lezen, ofzo. Weet ik veel of jij goed heb geleefd. Alsof ik de spelregels bepaal.
- Vader, heb ik goed geleefd?
- O, het is je menens. Goed. Hmm. Waarom twijfel je daar aan?
- Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk te fietsen en niet in een auto te gaan zitten, ook als ik in de regen twee kinderen uit de creche moest halen en boodschappen doen.
- Nou, dat heeft lekker geholpen voor het milieu. Had je er lol in?
- Ja, meestal wel. Omdat het lekker is buiten, met je hoofd in de wind en je benen in het rond. Maar veel respect heb ik er nooit mee geoogst. Meewarige blikken, dat wel.
- Ja, wáárom doe je het nou? Voor het respect of voor het milieu. En wat heeft het milieu sowieso met goed leven te maken. Je hebt zeker ook je afval gescheiden, trouw, je leven lang? En met het openbaar vervoer gegaan, Max Havelaar koffie gedronken, links gestemd. Allemaal omdat je goed wil leven.
- Ja. En omdat het niet de makkelijkste manier is.
- OK, dus goed kan niet makkelijk zijn. Goed is volgens jou goed voor het milieu zorgen en het jezelf een beetje moeilijk maken. Nou, nee. Goed is volgens mij vooral het goed naar je zin hebben. Goed voor jezelf zorgen.
- Zoals Holleeder?
- Nou ja, je kunt het overdrijven natuurlijk. Het hoeft het niet persé ten koste van andere mensen te gaan.
- Maar dat maakt het zo ingewikkeld. Vaak is goed zijn voor jezelf wel ten koste van andere mensen. Ook al is het maar door op het terras te gaan zitten bier drinken in plaats van te gaan wandelen met een eenzame bejaarde.
- Ja, dat weet ik ook niet, hoor. Dat moet je zelf maar uitzoeken.
- Maar hoe kan ik het nu uitzoeken als ik nooit een voorbeeld heb gehad? Waar was je vader, toen ik je nodig had.
- Euh, nou gewoon, aan het leven.
- En daarbij vergat je maar even dat je een ander leven de wereld in geschopt hebt. Een ander leven dat vol met vragen zit, waar hij met z'n eigen hoofd geen antwoord op heeft. En dat geen voorbeeld had om na te doen, als hij het met z'n hoofd niet meer wist.
- En hoe denk je het dat andere jongens dat opgelost hebben? Jongens die wel een vader hadden? Denk je dat die het voorbeeld van hun vader hebben gevolgd? Vergeet het maar. Tot de puberteit, ja, maar daarna wordt het vechten tegen het voorbeeld van die vader.
- Ik heb nooit iets gehad om tegen te vechten. Je kunt niet vechten tegen niets. Je kunt er alleen maar naar verlangen.
Je kunt bedenken wat goed is en wat niet, maar je zult het nooit zeker weten. Want je krijgt geen antwoord van een vader die er niet is.
- Ach, van een vader die er wel is krijg je ook geen antwoord, zoals je ziet.
Misschien is er wel geen antwoord. Vertrouw maar op jezelf, jongen, dat is meer waard.

- Vader, heb ik goed geleefd?
- Ja, jongen. Je hebt goed geleefd. Maar aan wie kan ík dat nu vragen?

Memento

Een tijdje geleden zag ik een film die me altijd bij zal blijven. Niet omdat hij emotioneel zo schokkend is, maar omdat je er knopen van in je brein krijgt.

Opmerkelijk is wel weer dat ik er achter kwam dat deze film een geaccepteerde cult status heeft onder mijn studiegenoten. Toen ik dus heel enthousiast ging vertellen dat ik zo'n waanzinnige film had gezien, begon de ene helft te geeuwen, terwijl de andere helft half beschaamd en half verveeld de andere kant op keek. Ik voelde me alsof ik enthousiast was komen vertellen dat er nu zo'n leuk nieuw programma op TV was met sterren en ijs enzo.
Waarschijnlijk was ik net even kinderen aan het opvoeden, in de hype-tijd van deze film.

Maar goed, de film dus. Hij heet Memento en gaat over een man die een klap op z'n hoofd heeft gekregen en daardoor geen korte termijn geheugen meer heeft. Ieder dagdeel (met name als hij geslapen heeft) komt hij tot z'n bewustzijn in een voor hem nieuwe wereld. Hij weet niet waar hij is en waarom, hij herkent geen mensen, hij weet niet wat er van hem verwacht wordt. Een lange termijn geheugen heeft hij nog wel en dat vertelt hem dat zijn vrouw vermoord is.
Nu is onze held niet gering ambitieus. Ondanks zijn handicap wil hij de moordenaar van z'n vrouw vinden, maar hoe doe je dat als je steeds maar alles vergeet. Ik heb het alleen maar met afspraken, soms, en dat is al lastig genoeg.

Hij schrijft daarom alles op. Dikke pakken papier zeult hij mee. En bovendien tatoueert hij dingen op zijn lichaam die echt belangrijk zijn. Hoe dapper de poging en hoe tevergeefs.

Dit boeiende gegeven is al leuk genoeg om een mooie film te maken, maar de makers hebben echt een kunststukje uitgehaald. De film wordt namelijk deels achterstevoren gepresenteerd. Dus als de volgorde van de scenes A-B-C is, krijgen wij ze C-B-A te zien. Je weet dus steeds maar niet wat er aan de scene vooraf is gegaan.
Om de verwarring compleet te maken wordt alles wat vóór A is gebeurd wel in de goede volgorde getoond, maar dan tussen de andere scenes door, in zwart-wit. Dus gewoon van voor naar achter staan de scenes zo: 1-2-3-A-B-C en je ziet: C-1-B-2-A-3.

Gelukkig zijn er maar een stuk of 4 mensen in de film belangrijk en gebeurt er niet zo heel erg veel, anders zou je geheel en al in de knoop raken.

Dat film het allemaal toch net even mooier maakt dan het in werkelijkheid is, bewijst het boek dat ik tegelijkertijd kreeg over Clive Wearing. Deze man leeft en is echt z'n korte termijn geheugen kwijt geraakt aan een ziekte. Zijn agenda is al meer dan 10 jaar lang volgeschreven met kleine notities:

Maandag
9.03 uur: zojuist voor het eerst echt wakker geworden. Ik heb hiervoor niets gehoord, gezien, gevoeld.
9.10 uur: Nu ben ik echt tot volledig bewustzijn gekomen.
9.15 uur (al het bovenstaande doorgestreept): nu pas echt voor het eerst wakker. Ik heb hiervoor niets waargenomen, niets gehoord, niets gevoeld.
...enzovoort

Meer dan 10 jaar lang, om de paar minuten bij bewustzijn komen en niet weten wat er aan de hand is. Het is het ultieme leven in het hier en nu. Het boeddhistisch paradijs.

Ik heb zo mijn twijfels.

Link

Ik weet van alles van u lieve lezer, dat heb ik ooit al eens uitgelegd. Maar het belangrijkste, wie u bent, dat blijft een mysterie. Soms is dat wel eens jammer.

Want ik krijg van het alwetende internet namelijk ook doorgespeeld wat mijn incidentele lezers hebben geGoogeld voor ze hier terecht kwamen. En er zijn mensen met erg intrigerende zoekopdrachten. Over die mensen zou ik graag eens wat meer willen weten.

De laatste weken komen heel veel mensen in Oog in Al terecht omdat ze naar de koe aan het zoeken waren. "Huh, koe?" Ja, de koe. Ziehier. En zie ook meteen even hoe leuk het woordje "staart" daar staat.
Dat plaatje heb ik doorgelinkt van een wijnhandel, die het plaatje van die koe op z'n site heeft staan. Ja, het is een vreemde wereld.
Maar nu zijn er dus veel mensen die Googelen naar die koe en dan bij mij terechtkomen. Ik begrijp er niets van.

Ook vele zoekenden komen langs die op zoek zijn naar dat bedrijf dat diploma's verkoopt. Dat relativeert mijn vertrouwen in de mensheid weer behoorlijk.

Maar de zoekopdracht die alles slaat is "Piercing zetten in me zak". Iemand met deze behoefte is door Google doorverwezen naar deze hoogstaand intellectuele, van filosofische overpeinzingen doortrokken prachtsite!

Ik ben gaan speuren hoe dat zo heeft kunnen komen en gelukkig, het berust op een misverstand. Je kunt meespeuren. Kopieer bovenstaande tekst naar het zoekvakje van google.nl en kijk dan bij de resultaten onderaan bladzijde 11(!). Ziedaar, een link naar de november 2006 afdeling van dit weblog.
Hoe wanhopig moet je op zoek zijn naar een piercing in me zak, om 11 bladzijden lang resultaten te lezen die meestal het doel behoorlijk missen.

Meneer van de zak, mocht u dit lezen en nog niet geholpen zijn...de reactiemogelijkheid onderaan deze pagina staat voor u open. Ik heb een prima nietpistool, dus het komt wel goed met die piercing.

Ik heb een baantje nodig, schreef ik al.

Klaar!

Zo, m'n laatste opdracht is ingeleverd. Later zullen julie ook kunnen meegenieten van mijn noeste arbeid. Nu eerst een kleinigheidje om weer in het schrijfritme te komen.

Ségolène Royal

Spreek het eens zachtjes uit voor jezelf: Ségolène Royal. Stel je voor hoe dit de komende vier jaar uit je radio of TV zal komen. Je moet het horen, de letters stellen niet zo veel voor, maar de klank...Het is niet alleen letterlijk koninklijk, maar zo klinkt het ook.

Als ik Frans zou zijn, zou ik het wel weten. Al veranderde m'n hele land de komende jaren in merde en degoulasse, als mijn president Ségolène Royal zou heten, zou ik bij ieder politiek feit weer een beetje gelukkig zijn.

Maar ja, ik ben B& en ik heb maar één paspoort. Ik kan dus alleen maar blijven hopen. Op 6 mei zullen we het weten. En ach, Nicolas Sarkozy klinkt ook niet slecht. Zo lang je geen illegale Algerijn bent.

Laatste loodjes

Wisten jullie dat ik nu eigenlijk in Barcelona zou zijn, met mijn studievriendjes. Dat heb ik laten schieten wegens tentamens en opdrachten, met pijn in mijn hart.

En nu heb ik (sinds vanmiddag) ook opeens een baantje voor 1 dag per week, onder studentenassistent arbeidsvoorwaarden. Dat betekent dat ik per uur ongeveer 10% verdien van wat ik in mijn laatste loondienstbaan verdiende. En dat terwijl ik nu 3 jaar meer kennis heb dan toen. Het is raar.
Ik mag voor dit baantje meteen het diepe in. Aanstaande maandag moet er een voortgangsrapportage klaar zijn van een project waarvan ik gisteren het bestaan niet eens kende. En ik mag de financiële passage van dat rapport schrijven.
Maar als ik dat voor elkaar krijg en ook die twee opdrachten nog afrond, dan ben ik a.s. maandag helemaal uitgebachelort. Dan ga ik alleen nog maar voor de lol Semantiek doen, het komend blok. En werken natuurlijk, één dag per week. En toneelspelen en zingen. En bloggen, veel bloggen. Lekker op m'n gemakkie en niet in twee minuten voor het slapengaan.

Maar nu is het nog even rennen.

Als iemand nog een baantje voor me heeft: ik hoor het graag via de reactie optie onderaan. Alles wat 1 a 2 dagen per week en in Utrecht en niet volledig geestdodend is, neem ik graag aan. De spaarpot is leeg en de studie nog niet afgerond. Er volgen nog twee magere jaren.

Jonger en wijzer

Afgelopen weekend waren er op TV oude bekende Nederlanders te zien. Een beetje 40+ allemaal. Sommigen een beetje meer.
Renate was er ook bij. Dorrestijn of Rubinstein, daar wil ik vanaf zijn. Nu is dat nogal een verschil, want de één was feministisch en de zus van een depressieve cabaretier en de ander was gewoon schrijfster en de zus van een pianist. Of misschien wel omgekeerd en helemaal geen zus-van.

Maar ze wist wel leuke dingen te vertellen over mensen die jonger zijn dan jijzelf, maar toch besluiten voor jou nemen. Voor haar geldt dat Balkenende bijvoorbeeld jonger is. Voor mij gelukkig niet, maar als ik naar zo'n snotneus als Rutte kijk, die mijn staatssecretaris was, ooit, dan begrijp ik het wel.
Maar, vertelde ze, die jonge mensen weten natuurlijk van alles van nieuwe technieken en state of the art ontwikkelingen, dus een jonge arts of tandarts of hypotheekadviseur is helemaal niet erg.

De afgelopen drie jaar heb ik les gekregen van voornamelijk jongere docenten. Dat is ook vreemd. Hun vakkennis is boven twijfel verheven, wat mij betreft. Maar of ze nu zo state-of-the-art waren?
Het hele gedoe over leeftijd is eigenlijk oneigenlijk. Ik ben nu 46 en zowel ervaren als groen, het ligt er maar net aan op welke kwaliteiten je me beoordeelt. Ik heb een ruime werkervaring, ruim 15 jaar vaderervaring, maar ben op bijvoorbeeld het gebied van filosofie nog behoorlijk groen.

Misschien moeten we dat wel meer doen, gewoon naar kwaliteiten kijken van mensen, los van de leeftijd. Dat komt het met die vergrijzingsproblemen ook vanzelf wel goed.

Elvie

Wat kunnen sommige dagen toch heerlijk zijn.

Soms gaan dagen voorbij in grijze zelfdigheid. Tussen opstaan en naar bed gaan gebeurt alleen wat je al zag aankomen toen je opstond en je hebt het idee dat er eigenlijk niets bewogen heeft als je je bedje weer inkruipt.

Maar soms komt er een dag waarop je geluk weer een paar tandjes wordt opgetild. Dan weet je weer hoe leuk het leven is. Vandaag was zo'n leuke dag.

De zon scheen en ik hoefde de hele dag niet na te denken of ik een jas of een trui aan moest, of ik nou buiten of binnen was.
De fietsenmaker had een nieuw wiel dat paste bij mijn oude fietsje, zodat hij toch nog niet naar de eeuwige jachtvelden hoeft.
Dat wiel zat er in een half uurtje in. Geen vastzittende moeren, geen doorgeroeste verstopte onderdelen die opeens heel essentieel bleken te zijn. Alles lukte in één keer.
Ik schoot lekker op met m'n studie, zonder stress, zodat ik om 5 uur nog heerlijk een biertje kon drinken in goed gezelschap.
Alle bomen met witte en roze bloesems in Oog in Al stonden in lichterlaaie. Geweldig om rond te fietsen met het zonnetje op m'n bolletje.
Ik ben niet in Barcelona, waar het 17 graden en regenachtig is.

Maar het mooist van alles: gisteren is Elvie geboren. Elvie is geboren op vrijdag de 13e en is het enige echte prinsesje van twee hele lieve muziekouders.
Op vrijdag de 13e geboren worden en dan zo'n mooie eerste dag van je leven, dat is mazzel.

Welkom Elvie. Ik wens dat je hele leven zo mooi zal zijn als deze dag.

Dubbel ingezonden

Deze kreeg ik ook ingezonden. Of de uitvoering helemaal klopt, daar moet ik nog eens over denken. Het idee is in ieder geval uitdagend: een haiku (of twee) in 160 tekens vangen.

Nog even voor de puriteinen: een haiku heeft niet meer dan 17 lettergrepen, die zijn gerangschikt in regels van 5-7-5 lettergrepen.


Haiku

2 haiku's in sms:

dubbele regels

dus nog net wat moeilijker.



Dit is er een voorbeeld van.

Probeer het ook eens;

"gepiel" tot de tweede macht.

DO632

In 2001 bestelde ik een Kronan. Kronan was het helemaal voor mij. Niet om de hype, want die moest nog komen en bovendien woon ik niet in Amsterdam. Nee, het was omdat het een onwaarschijnlijk stoere no-nonsense fiets was en bovendien in mooie felle kleuren.

De fiets die ik op dat moment had, was ingestort en Kronans konden via de telefoon besteld worden. Helaas waren de leuke kleurtjes op, maar er stond nog wel een gouden exemplaar in Amsterdam. Dan maar goud.

De volgende dag werd hij bezorgd, in een grote kartonnen doos. Ik mocht er zelf nog wat aan knutselen. DO632 heette hij, volgens z'n nummerbordje.

Daarna heeft hij me jaren overal heen gedragen. Z'n onderdelen vielen er één voor één af, want erg degelijk was hij niet. Maar ik kon er wel meer dan 100 kilo op kwijt tijdens de fietsvakantie. En hoeveelheden bouwmateriaal waarmee je kleine Gamma kan bevoorraden heb ik ermee vervoerd.

Anderhalf jaar geleden was hij op. Rijp voor z'n pensioen, na een mooi en werkzaam leven. Ik kocht zo'n licht fietsje en stopte de trouwe Kronan op een mooi plekje in de schuur.
Het lichte fietsje was binnen een half jaar volledig versleten, duidelijk niet voor het woeste stadswerk gebouwd. Ik heb de Kronan weer in ere hersteld en we hebben nog een goed jaar gehad, samen.

Maar vanmiddag is het onvermijdelijke gebeurd. Ik had ook geen twee meiden gastvrijheid moeten bieden, terwijl hij al een slag in z'n achterwiel had. Hij klapte piepend dubbel onder het gewicht...

Dat gebeurde allemaal in de Uithof, zo'n 7 km van huis, maar hij heeft me met z'n laatste krachten nog naar huis gedragen.
Kijk naar de laatste omwentelingen van een trouwe Kronan en huil met me mee...

Prinsesje

Tien tegen één dat ook dit prinsesje weer geen Anorexia gaat heten.

Ingezonden

Als ik er zelf geen tijd voor heb, moeten anderen het maar doen. Er kwam een reactie op Doodlijn die ik jullie niet wil onthouden. Geheel in lijn met mijn eigen doodlijnen op dit moment.

Maarten (16) kreeg een 160 als opdracht op school. Hier is zijn resultaat:

Mensen haasten, rennen
en werken als stressige hennen,
de mens is een zwoeger, roker,
een opgefokte onruststoker,
we moeten ontspannen
relaxt chillen en hangen.

Maarten's moeder is trots. Terecht.

Hard

Holleeder heeft een slecht hart. Dat was niet zo'n verrassing. Waar ik wel van opkeek is dat hij één dezer dagen al geopereerd wordt. Vroeger waren er wachtlijsten voor hartoperaties, maar misschien heeft hij genoeg geld om voorrang te krijgen. Privé-kliniekje ergens.

Overigens wel een goed idee, dat moeten ze in de toekomst meer met criminelen doen. Het is alleen de vraag of er voldoende donoren zijn met een goed hart.

[Ik ben bezig met de allerlaatste loodjes van mijn bachelor. Dat vraagt veel aandacht en energie, dus schrijf ik wat onregelmatiger.]

Simpel

"Als ons brein zo simpel was dat we het makkelijk zouden kunnen begrijpen, zouden wij te simpel zijn om dat te kunnen."

Dat geeft te denken...

Tijd

Tijd is raar. Ik verbaas me er al m'n hele leven over. Bijna iedere dag ga ik naar de universiteit. Ik stap dan een half uur eerder op m'n fiets en als er geen bijzondere dingen gebeuren, is het een half uur later als ik op de universiteit aankom.

Heel voorspelbaar. Als ik langzamer fiets of wind tegen heb, wacht de tijd niet even op me, zodat ik nog steeds na een half uur aankom. Dat is wel jammer. Misschien ook wel goed, want dan zouden alle andere mensen te vroeg zijn.
En als ik nu eens afspreek met iedereen om net zo langzaam te gaan bewegen als ik met wind tegen. Dan zouden we allemaal precies evenveel later zijn en waren we dus weer allemaal op tijd. Als ik tenminste de klokken ook zo ver zou krijgen.

En als ik nu eens stil zou gaan staan? Ja, dan gaat de tijd gewoon door. Dan spreken we af dat we met z'n allen stil gaan staan. Sterker nog: alle mensen en alle dingen blijven stilstaan. Is er dan nog tijd? Echt alles staat stil, ook de planeten enzo. Alsof er een enorme dochter van Ti-Ta Tovenaar met haar vingers heeft geknipt.

Volgens mij staat de tijd dan ook stil. Want tijd is geen objectief ding, het is een verschilmeter. Het verschil tussen waar ik nu ben en waar ik straks ben, het verschil tussen hoe de wereld er nu uit ziet en hoe de wereld er straks uitziet. Maar als alles hetzelfde blijft, dan is dat verschil niks, nul, nada. En dan is de tijd er dus ook niet.

Het vervelende van dit soort gedachtenkronkels is dat je ze nooit kunt testen. Je kunt de hele boel niet stilzetten. En als je dat toch zou lukken, dan komt het nooit meer op gang, want wie of wat gaat er dan het eerst bewegen. Niks! Want om te gaan bewegen heb je al beweging nodig en als er helemaal niets beweegt, gaat er ook niets meer bewegen.

Dat is wel voldoende reden om te bedenken dat er altijd beweging geweest is, want anders stond alles nu ook stil. En dus is er ook altijd tijd geweest. Dat is prettig om te weten, want als het er altijd was, zal het er ook wel altijd blijven. Tijd genoeg.

Waarom heb ik dan nooit ergens voldoende tijd voor....

Dat je't weet

Ik heb een grappig boek gevonden. Het heet "Oncyclopedie" en het staat vol met dingen waarvan je niet wist dat je ze niet wilde weten. Ik ga er zo nu en dan uit citeren, als ik zelf niet zo veel te vertellen heb.

Zoals:
De pentateuch of thora bestaat uit dhet eerste deel van het oude testament, de vijf boeken van Mozes: Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium.
Met een beetje smokkelen kun je daar "GELaND" van maken.

OK, nog eentje dan:
De vier "Letzte Lieder" van Richard Strauss: Frühling, September, Beim Schlafengehen, Im Abendrot.

Hoera voor Ma!

Vandaag is de allerliefste moeder van de wereld jarig. Ze wordt 72 jaar en vindt het heerlijk als mensen denken dat ze nog geen 60 is. Dat gebeurt ook nog regelmatig.

Ze woont heerlijk in haar eentje in een flatje in Rotterdam Zuid en is de hele dag druk met het zorgen dat andere mensen het naar hun zin hebben. Ze houdt niet van op visite zitten en dat talent heb ik volledig geërfd. Ze rijdt rond in een felrood koektrommeltje en werkt nog steeds als vrijwilliger in een dagverblijf voor geestelijk gehandicapten. "De ukkeloentjes" worden die liefkozend genoemd. Dat is vast niet politiek correct, maar Rotterdammers hebben sowieso meer met eerlijk dan met politiek correct.

En ik heb het zo druk met mijn eigen leven en mijn deadlines dat ik niet eens even langs kan gaan om op haar enorm goede gezondheid te drinken. Als een ware Judas heb ik er wel bij geholpen dat ze e-mail kan lezen en schrijven en ook dit weblog kan lezen.
Dus via deze moderne weg: hiep hiep hoera dat ik een enorme bofkont ben met zo'n moeder.

Lieve oma Betty, ik hoop dat we nog heel veel jaren van elkaar kunnen houden.

Stiller

Het is heel grappig. Als ik in mijn stoel zit en voor me uit kijk, wordt alles steeds stiller, hoe dichter het bij me komt.

Nu komt dat mooi uit, want op de zeldzame momenten dat ik in die stoel voor me uit zit te kijken, is het ook heel stil bij mij van binnen. Terwijl het daar meestal behoorlijk onrustig is, met van alles te doen.



Ver weg is niks. Dat is niet snel of langzaam, dus dat laten we gewoon even niks zijn.

Iets dichterbij is de snelweg. De naam zegt het al, tenzij het file is.

Dan komt het kanaal, met de schepen. Misschien gaan die niet zo heel snel, maar omdat ze nogal groot zijn lijkt het heel wat.

Vervolgens, aan deze kant van het water, de straat die kade heet. Daar rijden rustige auto's (tenzij het ergens anders file is, want dan is het een sluiproute en dan sluipen ze helemaal niet, maar rijden ze juist hard) en rustige fietsen.

Tenslotte de wandelaars op de stoep, nog rustiger.

En dan de stille stoel.

Free records

Toen onze Mop een Mopje was, was je voor het luisteren naar je eigen muziek aangewezen op LP's. LP's kostten 15 gulden, ongeveer. Dat was een bedrag dat wel hoog was, maar ook redelijk voor drie kwartier muziek.

Daarna kwamen de ceedees. Ceedees waren wijs en modern. Over ceedees deden de wildste verhalen de ronde. De geluidskwaliteit was geweldig. Er konden geen krassen en tikken op komen. En ze waren duur: veertig gulden voor een uur muziek. Volgens de platenbazen kwam die hoge prijs doordat er niet genoeg productiecapaciteit was. Dat zou vanzelf beter worden naarmate er meer fabrieken kwamen. En die fabrieken kwamen er als wij veel ceedees zouden kopen.

Het was allemaal gelogen. Die geluidskwaliteit was net zo goed als je ouwe installatie. Er konden wel krassen op komen en dan deed-ie het helemaal niet meer of hij ging heel zenuwachtig snel door alle nummers heen, alsof de artiest er geen zin meer in had. En met die prijzen is het ook nooit goed gekomen.

Meneer Free Record is er erg rijk van geworden, zodat hij zijn nieuw aangeschafte vrouw van allerlei verfraaiingen kon laten voorzien. Maar toen kwam Internet en illegale persingen uit het Oosten. Eerst nog Oost Europa, maar tegenwoordig het verre, verre Oosten. En meneer Free Record bekende vandaag op de radio dat hij zelfs wel eens per ongeluk in z'n winkels van die illegale persingen had verkocht. Ze waren ook zo goed nagemaakt.

Gelukkig toonde meneer Free Record dat hij niet voor niets zo rijk is geworden. Nee, hier zit het neusje van de creme de la creme van het Nederlandse Ondernemen. Meneer Free Record ging het nu aanpakken, met de hele Europese Unie tegelijk. Die Chinezen konden wel inpakken, want er kwam nu een maatregel waarmee meteen in één oogopslag duidelijk werd dat we hier met een eerlijk kwaliteitsproduct te maken hebben. Er zou namelijk bij de fabricage een zegel op het CD doosje geplakt worden.

En ja, dat kunnen ze niet, hè. Ze kunnen in China CD's maken die niet van echt te onderscheiden zijn, maar een zegel...

Als je stil bent hoor je Mao bulderen van de lach.

Emotiv

Weer een stapje in de vervaging tussen werkelijkheid en virtualiteit. De Emotiv. Een helm waarmee een soort EEG gemaakt wordt, een opname van de electrische stroompjes in je brein. Aan die opname kan worden afgeleid wat je emoties en intenties zijn en die kunnen vervolgens omgezet worden in opdrachten aan een computerprogramma.

Het klinkt als science-fiction en 1 april, maar het lijkt serieus. Kijk zelf maar hier of hier voor een wat meer objectief verslag.

Ik blijf zelf toch sceptisch. Ik heb pas geleerd dat het heel moeilijk is om vanuit de opnamen die je aan het schedeloppervlak maakt terug te redeneren waar precies het signaal vandaan komt. Dat kan van een gebiedje 2 cm "diep" in de hersenen zijn en vrij dichtbij de plaats waar je meet, maar ook van een gebiedje dat dieper ligt en wat verder van het meetpunt af. En het maakt nogal uit voor de intentie of een signaal uit je spraakgebied of je beweeggebied komt.

Hoe de Emotiv mensen dit hebben opgelost is me nog niet duidelijk. Volgend jaar zou het op de markt moeten komen, dus dan zullen we het allemaal zien en misschien beleven. De techniek is gelukkig nog grof: emoties en bewegingen doorgeven, dat vind ik niet zo'n probleem. Het wordt vervelender als mijn virtuele collega opeens in een opgeblazen varken verandert, omdat ik op die manier over hem denk.

Een nieuwe dimensie aan eerlijkheid komt er aan. "Big Emotiv is feeling you", daar kan geen Orwell tegenop. Gelukkig kun je de helm afzetten.

April

Vandaag is het 1 april. Dus schrijf ik niets, want jullie zouden het toch niet geloven. Bijvoorbeeld over die helm, waarmee je door te denken dingen op je computerscherm kunt laten gebeuren.

Daar vertel ik dan morgen maar over.

Naaktlopers

(reconstructie geleend van geenstijl.nl)

Ik heb al eens vaker iets geschreven over de vervagende grenzen tussen de virtuele en de echte wereld. Afgelopen week kwam er een leuk incident bij. Bij de opening van het stadhuis van Zoetermeer werd de speech van de wethouder verstoord door een streaker. Een naaktloper die met zijn blotigheid de aandacht van de officiële openingshandeling wilden afleiden. Daarna was het rumoerig tijdens de persconferentie, waar veel door elkaar heen werd gepraat tot de wethouder besloot de persconferentie in de echte wereld voort te zetten.
Dit gebeurde allemaal in Second Life, waar steeds meer bedrijven en instellingen een "loket" vestigen.

Het is een grappig incident, dat laat zien dat in de virtuele wereld nog een prettige vorm van anarchie geldt. Nu de economische belangen in Second Life nog marginaal (maar groeiend) zijn, wordt de chaos nog getolereerd. Ik ben benieuwd hoe lang het nog duurt voor er wetten en regels gaan gelden om het maatschappelijk verkeer in Second Life in goede banen te leiden. Als mijn intuïtie klopt, dan moet er eerst een virtuele ramp gebeuren. Iets waar iedereen ontsteld door is en waarvan gezegd wordt dat "dit nooit meer mag gebeuren".
En vervolgens komt er politie, om te controleren en een OM om te vervolgen en rechters om te straffen.

Dus wil je naaktlopen zonder het koud te hebben: grijp je kans en wordt Second Lifer. Nu kan het nog.

Doodlijn

"Het leven is een deadline", zei de actrice vanmorgen op de radio.
Als dat klopt, kuier ik het liefst op mijn dooie akkertje naar die lijn toe.
In de lentezon.

Dat is een 160je. Als extra service voor mijzelf en mijn trouwe lezers, heb ik een SMS tester gemaakt, hier links. Daar kun je tekstjes van precies 160 tekens mee maken. En controleren of die van mij wel precies 160 zijn, natuurlijk.

Ik moet er zelf nog aan wennen, het is behoorlijk pielen.

Vrij worstelen

Vanavond had ik het plezier om met een jong stel aan tafel te zitten.

Het is bijzonder om te zien dat ook een volgende generatie weer blijft worstelen met de oude vraag hoe je omgaat met verschillende karakters binnen één relatie. De doortastende no-nonsense man, die zich steeds meer in de no-nonsense rol gedrukt voelt tegenover de twijfelende vrouw met een groot hart en veel onzekerheid over haar eigen potenties.
De jonge man die eigenlijk nog wil veroveren en jagen, die avonturen wil buiten zijn relatie, zonder de veiligheid van z'n relatie op het spel te zetten. De vrouw die hem bij zich wil houden, maar zich realiseert dat ze hem kwijt raakt door hem aan de lijn te houden.

En samen zijn ze een prachtig stel. Twee mensen die elkaar op een hele mooie manier aanvullen, als ze elkaar voldoende vrij willen laten en elk de verantwoordelijkheid willen nemen voor hun eigen wensen en verlangens, zonder bij de ander te gaan hangen of over de ander te gaan beslissen.

Het is allemaal zo herkenbaar en pasklare antwoorden zijn er niet. Ik kan er alleen maar tegenover zetten wat ik zelf heb ervaren.
Blijf kijken naar je eigen verlangens en intenties. Hou van elkaar maar ga ook voor je eigen doel, zonder bang te zijn voor de consequenties die er mogelijk uit volgen.

Jammer dat woorden zo tekort schieten als je een vat aan gevoel hebt om over te dragen.

Bommelding

Peuteren in verwaaide jaren
brengt zelden mensen tot bedaren.
Staren naar te komen tijden
kan bijna nooit een mens verblijden.

Maar vrolijk worden we allemaal,
van een voedzaam doch eenvoudig maal.

Opwinding

Onlangs nog leraren gezien die de auto in werden gesleurd en met gierende en rook achterlatende banden werden afgevoerd? Ik ook niet.

Toch is het iets waar de Algemene Onderwijsbond (de vakbond waar ook úw leraar Duits bij is aangesloten) de trom over geroerd heeft. Een commerciële radiozender, altijd op jacht naar doelgroep "de jongeren", had een ludieke actie bedacht. Je kon een leraar opgeven om te laten ontvoeren, namens dat radiostation. Samen met een lekker ding naar keuze (hopelijk z'n eigen vrouw die Frans geeft op dezelfde school) werd de betreffende leraar voor een lang weekend weggestopt in een luxe kuuroord.

Rare actie, vind ik. Die leraar Duits, die je echt wel een paar dagen wilt missen, gun je zo'n prettig buitenkansje niet. Daarbij geniet hij er waarschijnlijk niet eens van, als het echt zo'n prototypische is.
En die leuke lerares Biologie, ja die gun je het wel, maar die wil je voor jezelf houden. Anders haalt ze dit jaar ook weer dat laatste hoofdstuk over Voortplanting niet.

Alles was in genadige vergetelheid verdwenen, ware het niet dat een overijverige meneer van de AOB hier iets van moest vinden. De actie had een "negatief agressieve" klank. Leraren hadden het toch al zo moeilijk. De actie was wel leuk, maar moest positiever gebracht worden. De meneer zou met het bestuur gaan bespreken of er Maatregelen zouden komen.

Dit alles heb ik afgelopen weekend breed uitgemeten op de nationale nieuwszender gehoord. Uitgebreide hoor en wederhoor, een redactionele toelichting, kosten nog moeite gespaard. Gelukkig dat het allemaal scherp in de gaten gehouden wordt, dan kunnen U en ik iets anders gaan doen.

Maar ik had opeens wel het idee dat het wel meevalt met de problemen in ons land. Gek hè.

Boon

Zoals in iedere brugklas is het ook hier en nu weer tijd voor het biologieboonproject. Vanmorgen om 9 uur (zomertijd) was hij nog zoals op de linker inzet. Vanavond om 10 uur zoals op de rechter foto.

Als dit geen ontluikend leven is...

(Die blauwe dingen zijn grappige illustraties op ons keukenpapier. Dat heeft verder niets met ontluikende schimmels ofzo te maken.)

SMS je?

Een nieuw fenomeen dat in de boekenweek in de publiciteit kwam is het SMS-gedicht. Dat is een gedicht van precies 160 tekens lang. Te kort voor proza, vrees ik.

Ik neem de uitdaging aan. Ik ga regelmatig proberen iets leesbaars te schrijven van precies 160 tekens (inclusief spaties en leestekens). Tellen jullie ook mee?

(Dit waren er twee)

I, robot

Vanavond was I, robot op TV. Een vrije verfilming van het boek van Isaac Asimov over de filosofische dilemma's die we tegenkomen als we robots een bewustzijn geven. Jammer dat zulke interessante vragen in Hollywoodse films altijd een beetje ondersneeuwen onder de rondvliegende kogels en hardrijdende auto's. Ja, als je er langer dan twee zinnen op in gaat loopt het publiek weg. Niet boeiend, blijkbaar.

Ik vind het zo boeiend dat ik het ben gaan studeren, dit soort dilemma's. Kan een machine ooit bewustzijn krijgen? In de film wordt bewustzijn verbeeld als emotie, zelfbeschouwing en creativiteit. Allemaal dingen waarop ik mijn trouwe werkpaard onder m'n bureau nog niet op heb kunnen betrappen. Misschien maar goed ook, want de machines met dergelijke creativiteit weten in de film aardig om de wetten heen te redeneren.
Elke machine heeft, voor de bescherming van de mens, drie wetten ingebouwd gekregen:
1. Een robot mag geen mens beschadigen of toelaten dat een mens beschadigd wordt.
2. Een robot moet bevelen van een mens opvolgen, tenzij het conflicteert met de eerste wet.
3. Een robot moet zichzelf beschermen, zolang dat niet met de eerste of tweede wet conflicteert.
De creatieve robotgeest verzon dat de mens zelf bezig was met de mensheid te beschadigen door oorlog en vervuiling en dat de mensheid dus best onderdrukt mag worden om erger te voorkomen. Allemaal volgens de eerste wet.

Je ontkomt dus niet aan het opnemen van vrijheid enzo in die wetten, maar hoe definieer je vrijheid nu weer? Hoort daar het recht bij om je eigen ongeluk te kiezen of je eigen dood? Dat is iets waar we met z'n allen als mensen nog mee worstelen, getuige abortus, euthanasie en gedwongen afkicken. Hoe vertel ik het mijn robot?

Een geruststelling is dat als robots ons bewustzijn erven, ze waarschijnlijk net zulke onzekere weifelaars worden als wij, als het op moeilijke ethische vragen aankomt.

En daarbij: ik ben nog steeds niet afgestudeerd, dus het duurt nog even...

Pauze

Ik neem pauze, voor een week. Ik denk dat het leuker is voor u lezer om dat te weten, dan om iedere dag tevergeefs te kijken of er iets nieuws is.

Dit zal wel writers block zijn, ik kan het anders ook niet verklaren. Ik zit trouw iedere avond achter mijn toetsenbord, heb een paar onderwerpen klaarliggen, maar er komt alleen maar rotzooi. En daarmee ga ik u niet lastigvallen, ga dan maar iets nuttigs doen. Of oude stukjes lezen, er zijn er 152.

Laten we elkaar weer treffen op zaterdag 24 maart. Wie weet.

Een goede week gewenst.

Schelen

Vanochtend hoorde ik op de radio een interview met Wilders. Ik vind hem niet sympathiek, maar ik hoorde hem vertellen dat hem dat niets kan schelen. Dat vind ik dan weer moeilijk te geloven, want het kan mij wel schelen of iemand mij sympathiek vindt.

Toch geloof ik hem wel. Er bestaan wel meer van die mensen, die het niets kan schelen wat anderen van hun vinden. En omdat de evolutie niets aan het toeval overlaat, vraag ik me af waarom er zulke duidelijke uitersten zijn overgebleven: de kan-me-niet-schelers tegenover de kan-me-wel-schelers.

Het kan zijn dat de onschelers veel duidelijker en beter voor hun eigen belang op kunnen komen en daardoor hun individuele doelen veel beter bereiken. "Het kan me niet schelen wat jij doet, maar ik ga naar bed". Zoiets.
De schelers daarentegen, bereiken consensus met een groep en zijn daardoor in de meerderheid tegenover de onschelens. En omdat de meeste stemmen (en tanden) gelden in de evolutie, kunnen ze zo hun doel bereiken.

Maar om een bepaalde situatie te laten overleven, moet ook de evolutie in zijn geheel erbij gebaat zijn.
Met alleen schelers hou je steeds maar consensus en de weg van het gemiddelde. Alsof je een parlement met alleen CDA-ers hebt, zeg maar. Prima, maar tot veel variatie zal het niet leiden. Voor variatie heb je creatieven nodig, loners, einzelgangers, schreeuwlelijken, onschelers.
Maar met alleen onschelers is samenwerking niet mogelijk. Die creëren allemaal hun eigen pad en zien elkaar nooit meer terug. Of ze vermoorden elkaar hartstikke dood, om hun eigen zin te krijgen.

Een samenleving met schelers en onschelers, dat is de mooie mix. Veel consensus, maar zo nu en dan een drammerig nieuw geluid, dat zich niet door de meute laat inpalmen. Daar wordt de evolutie blij van.

Alleen jammer dat het in het geval Wilders zo'n negatief geluid is.

Los

Ik moet het nobele streven loslaten om elke dag iets te schrijven. Het lukt gewoon niet, op dit moment. Geen idee hoe het komt, maar waar de stukjes eens uit de toetsen stroomden, zit ik nu te knarsen.

En er wordt al genoeg geknarst in de wereld. Dus kom nog eens terug en kijk wat je vindt. Misschien niets, misschien een pareltje.

Fijne week.

Kinderfeestje

Kinderverjaardagen waren kort en hevig. Tenminste, de feestjes voor de vriendjes en vriendinnetjes van school. Ik kon er behoorlijk tegenop zien, die bijeenkomsten waarop een stuk of tien kleuters tevreden en in de gaten gehouden moesten worden. We kozen dan ook altijd voor de pure aanpak: taart eten en spelletjes doen. Speurtochten, knutselen, alles wat het moeilijk maakt om de aandacht vast te houden. Pas op het eind mocht er een video aan, anders was het niet echt een feestje geweest.
Ik was meestal gesloopt na zo'n middag en had weer meer bewondering voor de talloze onderbetaalde onderbouwjuffen.

Later werd het al eenvoudiger. Het vertier moest van buiten het huis komen: de bowlingbaan, het zwembad, de laserquestbunker, de bioscoop. Een stuk duurder, maar wel zo makkelijk. Boekje mee of gewoon zelf meedoen (heerlijk met zo'n lasergeweer die kleine ettertjes afschieten).

En nu heb ik net het toppunt van gemak achter de rug. Ik werd vanaf gisteravond 8 uur verbannen naar de slaapkamer en de heren regelden het allemaal zelf wel. Zo nu en dan iets te eten aandragen en zorgen voor voldoende spelcomputers en DVD's. Meer is niet nodig.

Er is alleen één nadeel: die feestjes duren zo lang. Ze blijven allemaal slapen en gaan de volgende ochtend gewoon door met gamen, TV'en en eten.
Om een uur of 3 vanmiddag mocht ik weer uit de slaapkamer komen om de rotzooi op te ruimen.

Liedje

Soms hoef je zelf niet zo veel te schrijven, omdat andere mensen al iets moois gemaakt hebben. Ik geef het door, bij deze.

Veel genoegen.

http://www.youtube.com/watch?v=zwFS69nA-1w

Kroegje

Een oud en vertrouwd kroegje. Nieuwe vrienden met een vertrouwde uitstraling. Muziek op de achtergrond en gehaktballetjes als je hongerig wordt. Verhalen en bekentenissen, lachen en ernstige rimpels. Vragen zonder al te veel antwoorden. Enthousiasme, verrassing. En natuurlijk bier.

Wat heeft een mens meer nodig om een gelukkige avond te hebben.

Leefbaar

Zo de verkiezingen zijn weer achter de rug. De indruk die ik van de bestuurlijke bekommeringen van de provincie kreeg, werd gevormd door de radio. Veel milieugedoe in de provincie, is mijn conclusie.

Een aantal reportages vanaf lokatie gingen tussen voor- en tegenstanders van dierenleed. Moeilijk om die mensen uit elkaar te houden. Allemaal presenteren ze zich namelijk als beschermer der dieren. Dat zal wel met het succes van de Partij voor de Dieren te maken hebben. Kievitseirapers schijnen ook enorme liefhebbers te zijn van kievitten buiten het ei. Want wie moet anders de eieren voor volgend jaar leggen? En zonder eieren, niks te rapen.

Het verschil zit hem in de nuances. Zo wil de één een hek van 2,40 meter om Zandvoort heen hebben, zodat de damherten er niet overheen kunnen springen om aangereden te worden. De ander schiet de herten liever af, zodat er zo weinig overblijven dat ze niet meer over hekken heenspringen.

Ik denk wel te weten wat een damhert zelf zal prefereren. Maar dat denken de schietgragen ook te weten. Zo wist er eentje te vertellen dat er toch echt honderden reeën afgeschoten moeten worden. "Om het leefbaar te houden voor mens en dier", wist hij er bij te vertellen.

Bijzonder.

Dipje

Het lijkt er op dat er vandaag weer geen stukje komt. We wachten af of het een definitieve depressie is of een voorbijgaand voorjaarsbuitje.

Oud en wijs

Ze zaten tegenover elkaar in de trein. Beiden ruim boven de zestig. Soms kunnen bejaarde stelletjes iets moois hebben. Een soort vergroeidheid, waardoor ze helemaal bij elkaar passen en samen bewegen, als acteurs in een oude zwartwit-film. En waardoor ze nog steeds lief naar elkaar kunnen kijken, naar elkaars rimpelige koppie.

Zo'n stel was dit niet.

Deze mensen hadden elkaar hun hele gezamenlijke leven op het randje gehouden. Het werd nooit zo erg dat ze uit elkaar zijn gegaan, maar wel erg genoeg om het levenslang als optie open te houden.

Langs elkaar heen keken ze uit het raam.
"Zo'n jas zou ik niet meer aan doen", zei de vrouw, met haar hoofd refererend aan wat ze buiten zag.
"Wat voor jas?" vroeg de man.
"Zo één, zo'n pantervel, die die vrouw daar aan heeft".
"Welke vrouw?"
"Daar, die vrouw bij dat bushokje, recht voor je"
De man schoof met tegenzin een beetje naar voor uit z'n stoel en draaide zijn bovenlichaam in de kijkrichting van de vrouw.
"Ik zie geen vrouw met een pantervel"
"Daar! In dat bushokje." De vrouw werd ongeduldig.
"Ik zie wel een man", zei de man.
"Welke man?"
"In dat bushokje" Hij had het initiatief op slinkse wijze heroverd.
"Welk bushokje dan?" Nu raakte zij de draad kwijt.

Hij maakte het stijlvol af.
"Daar, naast die vrouw met die panterjas"

Daarna schoof hij weer naar achter in z'n stoel en sloot z'n ogen. Moe maar voldaan.

Aan en af

Aan en af hebben een rare relatie. Ze hebben iets met elkaar, spreken elkaar tegen, vullen elkaar aan, maar toch niet helemaal. Als een echtpaar dat tot elkaar veroordeeld is.
Uit is eigenlijk de natuurlijke partner van aan. Je kunt iets aanzetten en uitzetten en dat heft elkaar aardig op. Maar je kunt ook iets afzetten. Een hoed of een regering, bijvoorbeeld.

Aanstellen en afstellen. Aanzuigen en afzuigen. Aanmaken en afmaken. Aanbellen en afbellen. Waar een aan is, is een af, maar het is altijd net een beetje scheef. Niet de tegenpool, want dat is uit. Meer de scheefpool.

En het meest duidelijk komt dat tot uiting bij het voltooid deelwoord van aanprijzen. Aanprijzen wordt aangeprezen, maar afprijzen wordt afgeprijsd.

Wie dat kan verklaren, krijgt van mij het Gouden Oog voor taalkunde.

Honden

Ze stonden dichter bij elkaar dan je zou verwachten van twee vreemden. Al hun aandacht was gericht op de twee honden, die dol om hen heen renden. De honden renden in twee grote cirkels, die samenkwamen op het plekje waar de man en de vrouw stonden.
Allebei hadden ze een petje op, de man en de vrouw, hij een zwarte en zij een rode. Al maanden liepen ze elkaar tegemoet langs het kanaal, zagen ze de ander steeds groter worden, groetten ze elkaar, passeerden ze elkaar en liepen ze verder. De man had nog wel eens omgekeken, een keer.

De honden hadden wel belangstelling getoond, maar werden onverbiddelijk meegetrokken.

Vandaag liep de hond van de man niet aan de lijn. Al van verre herkende hij z'n nog steeds wel aangelijnde soortgenoot en rende er uitgelaten op af en omheen. De vrouw moest moest met stapjes, sprongetjes en draaien voorkomen dat ze door de riem werd ingepakt. Tenslotte liet ze haar hond ook maar los.

Hoe lang kun je samen vertederd naar twee uitzinnig blije honden kijken voordat het intiem wordt? Daarna moet er gepraat worden, om het ongemak van elkaars aanwezigheid te verhelpen.
Dat lukte goed, want toen ze na een kwartier verder liepen, gingen ze allemaal dezelfde kant op. Twee honden, een man en een vrouw. En twee petjes, een zwarte en een rode.

Toneel

Ik speel toneel. Niet gewoon de hele dag zoals iedereen, maar extra, voor een voorstelling.

Het is leuk om toneel te spelen, dat heb ik altijd al gevonden. Leuk en spannend. Vanaf die keer dat ik Mozes was op school (erg lang geoefend op dat stukje met die Rode Zee) tot nu ik Anton ben. Ik B& Anton, dus. Ik zal toespelingen op drieëenheid achterwege laten.

Anton is een rol waarmee ik me heel moeilijk kan identificeren. Hij is een succesvolle TV-persoonlijkheid die de mensen (met name die van het vrouwelijk geslacht) om hem heen gebruikt zo het hem uitkomt. Hij redt zich overal uit met z'n charmante glimlach.
Het is leuk om zo'n persoon neer te zetten.

Meer dan tien jaar geleden heb ik voor het laatst op het toneel gestaan. Het plezier is nog hetzelfde, maar mijn kwaliteiten zijn in tien jaar verschoven en dat is raar om te ervaren. Tien jaar geleden had ik nog veel meer gêne om me te laten zien. Dat gaat nu beter. De schaamte voorbij, zoiets.

Maar waar ik tien jaar geleden in een vloek en een zucht mijn tekst kende, kost het me nu veel moeite om hem er letterlijk in te krijgen. En nog meer moeite om hem letterlijk te reproduceren op het moment dat dat moet.
Een rare realisatie: mijn brein is in de afgelopen tien jaar slechter gaan functioneren. Niets wereldschokkends, al lang bekend, in theorie. Maar in de praktijk is het nog even wennen.

Presentatie

Vandaag zou ik een presentatie geven. Nu is dat geen hobby van me. Aandacht vind ik leuk, als het gaat om aandacht voor mijn stukjes. Aandacht voor mijn verschijning vind ik lastig. M'n lichaam gaat dan m'n gedachten in de weg zitten.

Het was vandaag extra lastig omdat gevraagd werd een presentatie te geven over een zeer abstract onderwerp. RDF, OWL, ontologies, voer dat maar eens aan Google. Vorige week kon ik daar nog weinig over vertellen. Vandaag moest er een presentatie over komen. Ik mocht de praktijkoefeningen doen.

Tijdens de voorbereiding (vooral het doorlezen van 200 bladzijden informatie) voelde ik al dat ik dit niet helemaal ging redden. Het was te veel. Daar kreeg ik het benauwd van en om dat tegen te gaan ging ik nog harder lezen en nog meer proberen de informatie onder controle te krijgen, wat nog steeds niet lukte. Tot ik, het was inmiddels al gisteravond, concludeerde dat ik het niet zou redden en dat ik om hulp zou moeten vragen aan mijn publiek. Dat voelde als falen en bevrijding tegelijk.

Daarna was het niet meer moeilijk. Ik trad mijn publiek ontspannen tegemoet, presenteerde wat ik wel had en vroeg om hulp bij wat ik niet had. En toen werd het heel leuk.

Goede tip voor volgende keer: geen onmenselijke inspanning meer proberen te doen, gewoon zeggen dat je het niet redt en hulp vragen. Het blijft lastig.

Gelukkige mensen

Op de Denen na zijn wij de gelukkigste mensen van de wereld, wij hier in Nederland. Dat komt natuurlijk omdat we van die gelukkige kinderen hebben.

Volgens mijn gelukkige kinderen is het onzin om dat soort dingen te beweren, want je kan niet meten hoe gelukkig iemand is.

Dat krijg je als je ze te veel Jeugdjournaal en Kidsweek enzo laat kijken en lezen. Gelukkig, maar veel te bijdehand.

Update: weer een ánder onderzoek
Jaarlijks proberen 94.000 volwassenen in Nederland zelfmoord te plegen. Verder zitten 410.000 mensen zo in de put dat zij aan zelfmoord denken. Dat blijkt uit onderzoek van het Trimbos-instituut. Elk jaar plegen 1600 mensen zelfmoord.

Gelukkig zijn het er niet meer.

Bomen

De grote storm heeft er aan meegeholpen. Na afloop lagen er weer stukken boom op het gras en veel mensen vinden dat onveilig. Bijzonder zijn ze niet: gewoon populieren. En misschien zelfs van een uitheemse soort. Maar ze gaven schaduw en ruisigheid en lieten de drukke autoweg een beetje verdwijnen.

Nu is besloten dat ze té onveilig zijn. Er staan huizen en auto's in de valrichting. Er zijn belangen in het geding.

Dus moeten ze weg. Vandaag zijn ze daarmee begonnen en dus heeft Moeder Natuur gezorgd voor een passende rouwlucht, sterk contrastrerend met de vrolijke gele en oranje kleuren van de beulen, die natuurlijk ook maar hun werk doen. En de bange overburen kunnen er ook niets aan doen dat ze bang zijn. En de ambtenaar die het besluit nam volgt gewoon de Regels en Criteria voor Vernietiging van Dreigende Bomen.
Dus ben ik maar gewoon treurig om de bomen, dat ze het niet hebben gered.

De baas van de vrolijke mannen verzekerde me dat er nieuwe bomen zouden komen.
Dat wist ik al.
Er zullen altijd nieuwe bomen komen, lang nog nadat wij onszelf voorbijgestreefd hebben.

Wii

Gisteren heb ik geWiid. Wiiën is een nieuw werkwoord, bij deze. Het betekent: met een soort afstandsbediening in je handen voor de TV staan zwaaien om op die manier mannetjes en vrouwtjes op dat TV-scherm te besturen.

Op die manier kun je allerlei dingen doen, die ze spelletjes noemen. Maar geloof me, het is gewoon hard werken. Vroeger waren computerspelletjes gewoon lekker lui. Met een wijsvinger en een duim kwam je al een heel eind. Soms een beetje met de pols werken, maar je luie billen bleven gewoon op de stoel.

Maar nu is er de Wii. En de Wii is leuk, omdat je met z'n tweeën kan boksen, golfen, tennissen en niet te vergeten lelijke konijntjes met gootsteenploppers dood kan schieten. En daarbij moet je de hele afstandsbediening bewegen -niet alleen een knopje- dus voor je het weet sta je te rennen en te springen, te hijgen en te zweten.

En dat is een veel betere manier om de jeugd aan het bewegen te krijgen dan die SIRE campagnes, getuige het feit dat de Wiis niet aan te slepen zijn. Familie B& gaat er eentje bestellen, maar het duurt nog tot komende zomer voor er ook werkelijk eentje zal staan.
Dus waren we erg blij dat we hem alvast uit mochten testen bij twee young urban professionals met een gastvrij hart en een huis vol dieren (en spelcomputers en electronische gadgets en een enorme plasma TV).

En omdat m'n agenda toch al zo vol is, stel ik de nieuwe minister van Gezin, Geloof en Sport (geloof ik) om vanaf komende zomer de week uit te breiden met een Wiidag.

Zelf door de sportieve burger in te plannen, maar ik adviseer tussen vrijdag en zaterdag, een zogenaamd Wiikend.

Klad

Vandaag zit het er niet in. De puf, bedoel ik. De puf is op en de rest is te druk. Vandaar een stukje van niks.

"Maar schrijf dan echt niks, B&", zou u zeggen. Maar de klad ligt op de loer. Ik ben bang dat hij er in komt, als ik echt niks schrijf.

Dus pseudo niks. Vandaag. Morgen weer spannende avonturen.

Foutloos

O.h.m.d.i.d.s. (op het moment dat ik dit schrijf) is het 24 februari 2007. Wat hieronder staat is dubbelzinnig. Eens kijken hoeveel jaren verstrijken voordat de spelling zo veranderd is dat de dubbelzinnigheid uit deze zin is verdwenen.

Foutloos Nederlands schrijven is makkelijker als je denkt.

Eens

"Kijk schaapjes"
"Aap!"
"Wat zeggen de schaapjes"
"Beh"
"Ja, beeeh zeggen ze"
"Aap"
"Schaapjes, ja"

Zo praten we wat over onze ervaringen, mijn dochter en ik. De zon schijnt, de wind ligt achter de horizon te schuilen en het leven is mooi en overzichtelijk. Mijn stoere fiets brengt ons waar mijn benen hem heen duwen, onvermoeibaar. Mijn dochter zit in haar stoeltje, tussen mijn armen aan het stuur. Haar koppie onder mijn kin en alles wat we zeggen kunnen we van elkaar horen. Zachtjes snorren de banden over het asfalt.

Ik voel me groot en sterk, een echte vader. Geen draak die ons iets kan doen, als ik me zo voel. Ik ben veel groter dan mezelf, want ik heb iets te beschermen dat ik meer lief heb dan mezelf.
Maar al die grote gedachten kunnen binnen blijven. Er zijn immers geen draken, er is alleen de zon, de weg, de schapen en wij.

Het kleine koppie tussen m'n armen begint te knikkebollen en ondanks de riempjes dreigt het voorover tegen de handgrepen aan te komen. Ik pak met m'n linkerhand het midden van het stuur, zodat m'n arm een hoek maakt. Daarin kan het kleine koppie rusten, zodat alle schaapjes en andere indrukken er een plekje in kunnen vinden. De kleine slaapt en ik voel me stoer.

Geen kramp die mij klein gaat krijgen. Die arm blijft daar, zodat mijn prinsesje kan slapen, terwijl de zon en de schapen en de weg voorbij glijden. We zijn op weg naar huis, maar de eeuwigheid mag nu beginnen. Altijd zó vader blijven, met een klein koppie in de holte van mijn arm en de wereld in harmonie om ons heen.

Graag, als het kan.

Bos

Je zult toch W. Bos heten en lijsttrekker zijn van de Partij van de Arbeid. En dan straks, na de verkiezingen, word je geen vice-premier en minister van financieën, maar gewoon lid van de provinciale staten van Utrecht.

Klassieke fout: er is een Wim Kok en een Wouter Bos. Dan moet je als Wim Bos natuurlijk niet iets in de politiek gaan doen. Wordt sympathieke bakker of rijwielspecialist, desnoods.

Maar ja, eigenwijs natuurlijk...

Virtueel

Mijn zoon was echt boos en echt verdrietig. Hij was in een hinderlaag gelokt, verblind door een mooie deal: een mantel voor maar 200.000 goudstukken. Terwijl zo'n mantel meestal 300.000 goudstukken kost.
Uiteindelijke was hij 200.000 goudstukken armer en een teleurstelling en een ervaring rijker.

Gelukkig was dit allemaal virtueel, in een spel. De goudstukken en de mantel tenminste. De ervaring was echt, net zoals het aanzien onder de andere spelers echt was geweest als hij die mantel wel had kunnen kopen en dragen.

Ik las vanavond dat er kinderporno is vastgesteld in Second Life -een virtuele wereld- en dat de Nederlandse regering dat strafbaar wil stellen. Ik begrijp dat streven en ik sta er ook achter. Hoe haalbaar en reëel het is, daar heb ik m'n twijfels over. Moord is in de meeste spelletjes allerminst strafbaar. Het is eerder doel.

De vraag is of we in digitale werelden een alternatieve uitlaatklep gaan zoeken, waar dingen kunnen die in de gewone wereld niet mogen. Of wordt het een verlengstuk van de gewone wereld, met alle normen en waarden van dien?
Is de beroving van mijn zoon moreel verwerpelijk? Hij wist dat het kon gebeuren en liet zich verleiden om in een gevaarlijke situatie terecht te komen. De bouwers van het spel hebben diefstal en moord (maar gelukkig ook onberkte reïncarnatie) als mogelijkheid ingebouwd. Misschien om het interessant te houden?

Daar waar de virtuele en de echte wereld in elkaar over gaan lopen, daar wordt het oppassen geblazen. Als een huisje in Second Life wordt verkocht voor echte dollars of echte kinderen moordplannen krijgen door het spelen van moordspelletjes.

Het is raar. De bouwers van een virtuele wereld bepalen wat er wel en niet mag in die wereld. Ze zijn opperwezens. Ze zijn echter niet almachtig, want ze worden zelf geregeerd door twee wetten.
De wet van de markt, waardoor ze hun wereld interessant en prettig moeten maken voor zo veel mogelijk mensen. Met een digitale variant van de vogelgriep of de pest zullen ze niet veel klanten winnen. Met allerlei kinky uitwassen voor specifieke doelgroepen wel.
En daarnaast hebben ze te maken met de wet- en regelgeving van de echte mensenwereld. Minister Hirsch Ballin (geen familie van Frodo, overigens) kan beperkingen opleggen. Maar ja, in hoeverre zo'n internationaal gedistribueerde spelletjesleverancier zich daar aan moet houden... Er is altijd wel een schurkenstaat waar ze hun servers neer kunnen zetten.

Het is een wonderlijke ontwikkeling en ik volg het met plezier. Zo lang ik ook nog gewoon op m'n fietsje kan stappen en de regen op m'n kop kan voelen.

Erik

Ik kwam Erik de Jong uit Nieuwegein tegen. We zijn uit hetzelfde bouwjaar, maar daar houden de overeenkomsten ongeveer op. Nou ja, we waren allebei in Vredenburg, dat ook.

Erik was er echter om te werken en ik om te kijken, luisteren en proeven, want Erik doet z'n best alle zintuigen te bespelen. Hij liet nu zelfs de ingewanden niet onberoerd. Sinds enkele jaren gaat hij door het leven onder de naam "Spinvis", wat een stuk exotischer klinkt dan Erik de J. uit N.

Het was een mooie voorstelling. Totaal anders dan z'n swingende optreden in Tivoli een paar maanden eerder, maar mooi. Hij had een keur aan hulpjes meegenomen: een zangeres met een heerlijk lage stem, een jazztrompettist, een arts met een machine die "ping" zegt, een stripper en een Simon Vinkenoog. Allemaal gezellig op een grote bank gezeten, met glaasjes water en schemerlampen, onder het motto: "Afdaling in de ingewanden".
Jammer dat de celliste van Tivoli er niet meer bij was, ik heb een zwak voor cellistes. Haar plaats werd ingenomen door het Metropole orkest (met twee slagwerkers en een drummer).

Al met al een heel gezelschap op een fors podium onder een groot videodoek. En op dat videodoek waren bizarre zaken te zien. Het bereiden van een zwezerik, bijvoorbeeld (behoorlijk bah, zeker op een doek van 5 bij 5 meter), een live gastroscopie door de dokter met de machine die "ping" zegt (heel erg bah, vooral het geborrel van de maagsappen) en een striptease van een erg mooie jonge dame (allerminst bah, maar wel raar zo midden in Vredenburg). Dat alles omlijst met mooie muziek en verstilde Spinvis-liedjes en zo nu en dan wat geschreeuw van Neerlands oudste LSD addict.

Ik ben blij dat Erik uit Nieuwegein is gekomen en ons al dit moois voor zet. En dan vergeet ik nog net de wortels niet. Rondgeschrapte zoete worteltjes, voor heel het Vredenburgs publiek. Zodat ook de ingewanden zelf vrolijk mee konden doen.

Piano

Ze kon niet veel meer doen in het huis. Ze kon immers haar eigen benen niet meer zo goed vertrouwen. Soms deed ze een stap en dan viel ze opeens, zomaar zonder reden. Gewoon omdat dat been het niet meer deed. En dan die beefhandjes. Tien keer mikken om een vork in het goede vakje te krijgen, in de besteklade.

Maar daarvoor had ze dan ook hulp. Dat meisje kon het natuurlijk niet zoals zij het zelf deed. Veel te gehaast en nergens tijd voor. Maar van de piano bleef het meisje af. Dat kon ze zelf nog wel. Iedere dag werd hij opgepoetst en zette ze een ander boek open op de muziekdrempel aan de binnenkant van de klep. Hij zou eens onverwacht kunnen komen en dan moest alles klaar staan.

En als hij dan kwam, dan ging ze op de hoge stoel aan tafel zitten, waar ze eigenlijk altijd zat, de laatste jaren. Hoeveel jaren alweer?
Dan zat ze aan tafel, waar ze hem goed kon zien zitten. Z'n rechte mannelijke rug, de krulletjes in z'n nek, z'n rechter oorschelp en z'n mooi gevormde kaaklijn. En dan luisterde ze hoe hij speelde, hoe z'n vingers over de toetsen dansten. En dan zag ze Johan zitten. Soms was de illusie zo sterk dat ze de neiging had op te staan en haar wang tegen z'n hoofd te leggen om met gesloten ogen mee te wiegen. Haar Johan, die voor haar speelde. Maar ze vertrouwde haar benen niet meer.

"Zo mevrouw, die is weer gestemd", zei Johan, die natuurlijk niet echt Johan was. Dat wist ze ook wel. Hij schreef een bonnetje uit en glimlachte, maar toen hij het bij haar op tafel legde deinsde hij terug. In z'n gezicht zag ze lichte afkeer. Ook haar blaas kon ze niet altijd vertrouwen.
"Tot volgende maand dan maar weer, mevrouw" zei hij. Maar dat was alweer lang geleden. Maanden? Jaren?

Maar als hij zou komen, stond de piano klaar.

Dvorak

Wie benieuwd is geworden naar een alternatieve toetsenbord layout, zie hier:



Dit heet een "Dvorak" layout. Hoe je dit kunt activeren op je Windows computer lees je in dit artikel van Microsoft
Ik heb hem nu zo geinstalleerd dat ik rechtsonder in m'n scherm zo'n blauw blokje heb waar 'NL' in staat. Als ik dat aanklik, kan ik wisselen tussen een gewone en een Dvorak layout.

Nog wel even iets verzinnen om op de toetsen te plakken. Je kunt ze ook losmaken (voorzichtig met een schroevendraaier er onder wrikken) en op de nieuwe plaats vastklikken.

Fijne lentezondag gewenst allemaal.

Toetsen

Deze week had ik college van mijn tweede nieuwe vak. Hierin gaat het er om een computer zo te programmeren dat hij schijnbaar intelligent gedrag gaat vertonen.
Het ging over toetsenborden, zo eentje waarop ik nu aan het typen ben. De toetsen zitten hartstikke stom op zo'n toetsenbord, wat veel te veel kleine bewegingen vereist en RSI op kan leveren. Maar verzin maar eens de beste indeling. Je kunt op een toetsenbord de toetsen op grofweg 100.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 manieren verdelen. Echt waar!
Als je die allemaal gaat uitproberen, gaat dat niet meer lukken voor het universum ten einde is.
Met die slimme computerprogramma's kun je toch tot één van de beste verdelingen komen, door de beste toetsenborden zich te laten "voortplanten", net zoals dat in de natuur gebeurt. De sterksten, mooisten of besten krijgen de meeste kinderen.

Het enige dat je hoeft te verzinnen is hoe je bepaalt welke toetsindeling beter is. Dat kan bijvoorbeeld door te kijken naar de verplaatsingen die je vingers moeten maken bij het typen van een tekst. Dus één indeling heeft bijvoorbeeld 233 verplaatsingen nodig en een andere 450. Die van 233 is dan dus beter.
Verder is het makkelijk. Je verzint gewoon 50 willekeurige toetsenborden. Sommige zullen onhandig zijn, met alle klinkers links bovenin bijvoorbeeld en de Q in het midden. Andere zullen minder onhandig zijn. Van die 50 reken je uit welke de 25 beste zijn, dus met de minste verplaatsingen. Die bewaar je en die andere 25 gooi je weg. De beste 25 kopieer je, zodat je er weer 50 hebt en dan breng je kleine veranderingen aan. Je draait een paar toetsen om ofzo. Niet bij elk van de 50 dezelfde veranderingen, gewoon willekeurig, je doet maar wat. Dan bekijk je weer wat de 25 beste zijn en die bewaar en kopieer je enzovoorts. Een blind paard kan de was doen.

En wat blijkt nu: na een keer of duizend selecteren, kopieren en muteren komt er een geweldige toetsenbordindeling uit. Poe hé B&, hoor ik u zeggen, duizend keer. Daar ben je eeuwen mee bezig.
Nee, want dat kunnen computers voor ons doen, heel snel. Binnen 5 minuten is dat klaar. Maar die 100.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 mogelijkheden systematisch één voor één doorzoeken, dat lukt ook een computer niet.

Alleen jammer dat niemand dat geweldige toetsenbord wil. Iedereen is al gewend aan dat slechte toetsenbord dat we allemaal gebruiken, uit de tijd van de typemachine. En iedereen die leert typen, leert dat ook weer op zo'n slecht toetsenbord. Dus dat gaat er nooit uit, hoe hard de evolutie ook z'n best doet.
En zo gaat dat ook met talen (Esperanto is een zachte dood gestorven) en links rijden en inches en yards. Die worden gewoon iedere generatie weer meegekopieerd.

Gek hè.

Gelukkige kinderen

Een persbericht voor alle zwoegende vaders en moeders, vooral die van pubers.

--------------------------------------------------------------------------------
VN: Nederlandse kinderen gelukkigst

Nederlandse kinderen zijn er beter aan toe dan leeftijdgenoten in andere rijke landen. Dat blijkt uit onderzoek door het kinderfonds van de VN, Unicef. In 21 geïndustrialiseerde landen keek Unicef naar tientallen factoren die een rol spelen, zoals armoede, veiligheid en onderwijs.

Nederland voert de lijst aan. Denemarken en Zweden volgen op de voet. Helemaal onderaan staat Groot-Brittannië met net daarboven de Verenigde Staten.

Tsjechië staat ook in de lijst en doet het beter dan rijkere landen. Dat wijst er volgens Unicef op dat welvaart niet altijd leidt tot een beter leven. (dùh red.)
--------------------------------------------------------------------------------

Mijn pubertjes keken niet bijzonder blij van dit bericht. Gek hè.

Het rapport is hier te downloaden

Valentijn

Valentijn. Het duurde tot half 11 (22.38 uur om precies te zijn) voor hij mijn postbus gevonden had. En dan was het ook nog slechts mijn digitale postbus. Een postzegel was teveel gedoe zeker, vooral nu je er ook nog 5 cent bij moet plakken.

Gmail beperkte zich gelukkig tot één discrete advertentie voor een relatiebemiddelingsbureau. Maar ik wil helemaal geen relatie, ik wil liefde!

Ik heb het altijd al een beetje lullige naam gevonden, trouwens. Valentijn. Wel een mooi liedje.
Vooral deze, de oerversie. Maar ook deze artiest (God hebbe ook zijn ziel), die het niet zo nauw neemt met de tekst. En dan natuurlijk deze swingende broeders, wie kent ze niet. En deze keurige versie, met het inleidend coupletje. Of vol, zwoel, licht hees en erotisch.

Omdat het inleidend coupletje minder bekend is, hier de tekst:

Behold the way our fine feathered friend,
His virtue doth parade
Thou knowest not, my dim-witted friend
The picture thou hast made
Thy vacant brow, and thy tousled hair
Conceal thy good intent
Thou noble upright truthful sincere,
And slightly dopey gent

Een eervolle vermelding voor degene die de artiesten thuis kan brengen.

Hardlopers

"Het is of de duvel er mee speelt". Dat zei m'n oma altijd als er iets toevalligs gebeurde. Ik heb me nooit afgevraagd wat nu precies het verband is tussen dat waar de duivel mee speelt en het toeval. Als kind accepteer je wat grote mensen zeggen en onthou je het zo goed dat je er veertig jaar later nog een stukje over kunt schrijven.

Maar toevallig is het wel. Vandaag heb ik samen met mijn zoon de winter weggelopen. We zijn weer begonnen aan ons wekelijkse rondje hardlopen en net als bij het laatste rondje van vorig jaar liep hij mij er uit, met twintig seconden over 3,5 km. Het deed minder pijn dan vorig jaar, om er uit gelopen te worden door je zoon van 33 jaar jonger. Ook dat is een aspect van ouderdom dat wel zal wennen.

Erger zie ik op tegen het rondje van morgenochtend, met m'n dochter. Zij wil niet, maar moet van mij, omdat ik wil dat ze sport. Want sport hoort bij een goede opvoeding, is het idee dat ooit in mijn brein is binnengeslopen. Via een ingewikkelde guerilla van protesteren, klagen over plotselinge pijnen en sabotage ("oh, m'n hardloopschoenen op school laten liggen") weet ze het plezier in het hardlopen aardig te drukken.

Ingeklemd tussen deze hardloopactiviteiten heb ik geluisterd naar Midas Dekkers, live! Hij kwam praten over opvoeden. Nu vindt hij kinderen krijgen een natuurlijke behoefte die je vooral moet zien te onderdrukken en opvoeden vindt hij nauwelijks de moeite waard. Maar het toppunt van onnozelheid vindt hij lichamelijke opvoeding en dan vooral sport. Je spieren opkweken, terwijl de rest van je organen hetzelfde blijft, dat is vragen om ellende: scheurende pezen, brekende botten. Als je zorgt voor geestelijke opvoeding, dan kweek je verstandige mensen en verstandige mensen zorgen goed voor hun lichaam.

En ik moet toegeven, ik heb mijn opa en oma nooit snel zien bewegen, mijn ouders nooit zien sporten en toch zorg ik goed voor mijn lichaam.

Dus dochter, je bent gered door Midas Dekkers. Geen gedwongen hardlopen meer. 't Is of de duvel er mee speelt.

Cijfer

Hoe nat kan je rug worden bij het openen van een webpagina met tentamenuitslagen? Hoe snel de paniek als je je eigen nummer niet zo snel kunt vinden in de lijst? Hoe groot de opluchting als er uiteindelijk een 6.5 achter staat? En er ook blijft staan, ook als je hem nog vijf keer opnieuw doorleest!

Ik heb mijn laatste verplichte vak gehaald! In juli krijg ik mijn bachelor diploma. Een half jaar onzekerheid is afgesloten.

Ik ben blij!

Midas

Hij heeft z'n laatste column uitgesproken en ik heb hem gehoord. Niet dat ik er op zat te wachten, het was gewoon omdat de radio aan stond. De zondagochtend is al niet meer hetzelfde en zal ook nooit meer hetzelfde zijn. Anders, maar dat is misschien ook wel mooi.

Heel lang geleden, toen ik nog geen vader was en op zaterdag tot diep in de nacht vertier zocht, zorgde ik er altijd voor dat m'n wekkerradio op 7 uur stond. Dan werd ik wakker met de Ko de Boswachtershow. Ik lag daar enorm van te genieten met m'n half benevelde hoofd. De meligheden van Berny Bos en Anton Gleuf, de postbode en vooral de ingezonden brieven ("Beste Ko, ik had een hamster, maar die is dood. En toen kreeg ik een goudvis, maar die ging ook dood en nu hebben we een hond en twee poezen en een Siberische dwergtijger."). Later gingen ze op TV, maar dat was niet half zo leuk. Kwamen er opeens verkeerde hoofden bij die stemmen.
Na Ko, viel ik weer in slaap, om ver na Vroege Vogels wakker te worden.

Dat werd anders door het vaderschap. De zondag begon ook weer om 7 uur, maar slapen was er niet meer bij. En om de schattige, maar nogal oppervlakkige conversatie met mijn kinderen te compenseren ("Hapje. Ja, lekker he. Nog een hapje. Niet uitspugen. Haal je handen uit je pap.") luisterde ik naar Vroege Vogels. Vijftien jaar lang al, want nu de kinderen ouder zijn, blijkt dat het vroege wakker worden en opstaan wortel heeft geschoten.

Zo hebben Ivo de Wijs en Midas Dekkers mij begeleid. Voor beide heren heb ik bewondering gekregen om hun nuchtere, maar niet gevoelloze kijk op het leven. Zo wil ik man zijn.

Nu moet ik het voortaan alleen doen op zondagochtend. Een nieuwe generatie presentatoren heeft het overgenomen. Adequaat, maar mijn hart hebben ze nog niet.

Misschien toch weer eens leren uitslapen.

Ruggen

Om te vieren dat de Christenunie nu toch echt gaat regeren (vroegah, toen ik jong en links was, was dat reden geweest om te emigreren) hou ik me vandaag aan de zondagsrust. Geen stukje dus om te lezen, want ik rust en dat zou u ook moeten doen. In plaats daarvan bent u internet aan het afstruinen en tijd aan het vermorsen. Foei!

Nou, een kleintje dan. Om over na te denken terwijl u aan het zondagsrusten bent.
Hoe kan het toch kunnen dat we heel goed in staat zijn om mensen te herkennen aan hun achterzijde, terwijl we die zelden zien...

En nu niet gaan zeuren "Is dat wel zo, dat we mensen goed herkennen aan hun achterzijde?", want dat heb ik zelf proefondervindelijk ondervonden. Probeer het anders zelf maar eens. Vooral op de fiets lukt het goed.

Rust zacht, verder.

Four seasons of one day

Dat is géén liedje van Crowded House, want dit stukje gaat helemaal niet over liedjes. Het gaat over seizoenen.

Ik heb het helemaal begrepen hoe het zit met het weer en het klimaat. We hebben namelijk tegenwoordig seizoenen van één dag. Donderdag was het winter, met veel sneeuw en koud. En gisteren was het weer over en dus geen winter meer.

Zo hebben we een klein maandje geleden herfst gehad. Een beetje te laat, maar dat is ook het devies van deze nieuwe klimaatregeling: je moet wel een beetje opletten, anders mis je het.

Dus voor iedereen die de winter van dit jaar gemist heeft, omdat-ie in een conferentieoord zat of zich gewoon verslapen had of ziek was: hier is de winter van 2007 nog even in de herhaling. Veel plezier ermee.

Tandarts

Als Merel Roze het mag, mag ik het ook. Hoewel die van haar erger was.

Sinds de wisseling van 2006 in 2007 deed m'n kaak niet leuk meer mee. Hij begon eerst een dag lang hevig pijn te doen. De roze M&M's die menig vrouw van hevige menstruatiepijnen hebben verlost, schoten ook mij te hulp.
Na een weekje pijn stillen was de pijn ergens anders z'n geluk gaan beproeven. Maar na nog een weekje kwam hij weer vrolijk terug en niet zo'n beetje ook. Hij had een prettig plekje gevonden in een achtersteondersterechtse kies, die waar de tandarts van zegt "occusaal dorsaal 4 rechts" of zoiets. Maar ja, tentamens in aantocht en zo, eerst die maar even achter de rug.

Vanmiddag was mijn afspraak. (De tentamenuitslagen zijn overigens nog niet binnen. Ze hebben nog twee werkdagen de tijd.) Ik was twee uur eerder opgetrommeld, zodat de tandarts niet twee uur op mij hoefde zitten wachten. Het liep echter een beetje uit, zodat ik twee uur te vroeg drie kwartier heb zitten wachten. Gelukkig ben ik een geduldig mens en had ik een mooi boek bij me.

Het was een gaatje en omdat ik nooit verdoving doe bij boren en vullen, ook nu niet. Ik ben tenslotte geen watje.
De tandarts (hij heet Jeroen en hij is heel aardig) heeft me nog gewaarschuwd, dat "hij mogelijk toch wat gevoeliger zou zijn dan anders". Waah! Als de pijn zo erg wordt dat al je spieren zich spannen en je echt wilt gillen (dat doet-ie anders nooit!), dan moet je je bewust ontspannen en aan yin en yang denken. Dat voorkomt dat je boren en vingers en zuigslurfjes -die "ffflllsssslllllggghhh" doen- doormidden bijt.

Ik heb zojuist m'n laatste roze verdover genomen, zodat dat mannetje met die drilboor in m'n kies even pauze neemt. Opdat hij zijn geluk elders beproeve.

Contact

Wat een mooie contrasten zitten er toch in mijn studie. Gisteren taalverwerving bij kinderen, vandaag zich "intelligent" gedragende computerprogramma's.

Om de contrasten nog wat verder te schetsen: Ik zat vandaag in de Uithof, een met betonnen kubussen beklede polder die als "Brainpark" aan de mens wordt gepresenteerd. De sfeervolle zaal met eikenhouten kasten, versierd plafond en deuren met prachtig houtsnijwerk was hier een functionele kantoorinrichting met TL licht en gesloten jaloezieën. De plaats van de meisjes van gisteren was ingenomen door ongeveer twintig jongens van dezelfde leeftijd. En de docent, die gisteren drie uur lang aan elkaar babbelde, was een wat stugge man die heel soms een zweem van een glimlach liet zien. Tijdens het praten hield hij zijn blik steeds net boven onze hoofden gericht, alsof hij met een seance of een gebed bezig was in plaats van een college.

De groep voelde zich daardoor blijkbaar niet zo door hem aangesproken, want als er de gelegenheid was tot het stellen van vragen, bleef het angstig stil. De meisjes van gisteren lieten geen gelegenheid onbenut om te vragen. En ook als er geen gelegenheid was vroegen ze allerlei vanzelfsprekende dingen om zeker te weten dat ze het begrepen hadden.
Het illustreert niet alleen het verschil tussen meisjes en jongens in de adolescentie, maar zeker ook het verschil tussen de alfa's van gisteren en de beta's van vandaag.

En ik voel me bij allebei op een andere manier prettig. Vandaag bij het rechtlijnige en opzienbarende van de grote getallen en de kunstige rekenmethoden. Gisteren bij het wollige aan elkaar praten van feitjes en feiten.

Alleen gisteren was er meer contact, meer samenhang in de groep. Blijkbaar moet je daarvoor toch veel praten.

Vakkennis

Ik ben met een nieuw vak begonnen, dat gaat over taal en kinderen. Het lijkt me erg leuk, maar het begin viel een beetje tegen.

Dat lag niet aan de omstandigheden. Ik krijg les in een prachtige oude zaal in een prachtig oud pand in de binnenstad van Utrecht. Daarbij ben ik omringd door een stuk of veertig meisjes van een jaar of twintig. Ja, zodra een vak over kinderen gaat, haken de mannen massaal af. En het zonnetje scheen ook nog naar binnen.

Het lag wel aan de lengte van het college. Drie uur luisteren is best lang, zeker als het zonnetje naar binnen schijnt en wat verteld wordt niet erg nieuw en spannend is. Maar ik werd wel goed wakker toen de docent onwaarheden ging vertellen. En één van die onwaarheden was de legende van het aantal woorden dat Eskimo's (Inuït, zo u wilt) voor "sneeuw" hebben. Volgens de legende zijn dat er honderden.

Die legende is in de wereld geholpen door meneer Whorf. Meneer Sapir had onderzoek gedaan naar taal onder de Indianen en kwam, na een ontmoeting met dhr. Whorf, met een indianenverhaal, dat de hypothese van Sapir-Whorf wordt genoemd. Volgens die hypothese kun je alleen maar denken over iets als je er taal voor hebt. Je hoeft maar een creche binnen te lopen waar twee dreumesen elkaar proberen te vermoorden om te weten dat die hypothese niet deugt.
Als ondersteuning voor de hypothese kwam dhr. Whorf met het verhaal over de Eskimo's (Inuït, zo u wilt) en de sneeuw. Wij kennen minder woorden voor sneeuw en dus kunnen wij ook minder soorten sneeuw onderscheiden, aldus het illustere tweetal.

Die hele Sapir-Whorf theorie is inmiddels onderuit gehaald en zeker het verhaal over de sneeuwwoorden. De wetenschappelijke argumenten mail ik u op verzoek na, maar neem maar even van mij aan: Eskimo's kennen niet meer woorden voor sneeuw dan wij.

Maar niet volgens mijn docent van vanmiddag. Die stond met droge ogen te vertellen dat die noorderlingen zoveel meer woorden voor sneeuw hebben. Ja en wat doe je dan, als oudere jongere op het eerste college?

Je besluit dat het allemaal niet zo belangrijk is en knijpt je ogen nog eens dicht in het zonnetje. Sneeuw is toch een uitstervend verschijnsel.