Geel

Yes! Dit was z'n eerste zelfstandige opdracht sinds hij drie maanden geleden -jong, ambitieus en net afgestudeerd- bij het architectenbureau was begonnen. Dit was iets waar hij z'n tanden in kon zetten. En het lag aan het drukste stukje van de A2, dagelijks duizenden automobilisten die zijn ontwerp zouden zien.
Hij had visioenen van sierlijke bogen en stoere staanders.

Alleen de kleur... Kleur was nooit z'n sterkste punt geweest. Het moest in ieder geval opvallen in het palet van de kleuren uit de omgeving. Hmm. Veel grijs en groen en natuurlijk kon je blauw verwachten van de lucht.
Rood...? Nee, te veel passie. Het moest wel fris, maar koeler.

Met een tevreden glimlach pakte hij z'n gele kleurpotlood.

De fietsenmaker

Op een mooie nazomerdag zou ik in Amsterdam zijn, om te praten, te eten en te drinken. Blauwe lucht, wind uit het zuiden, temperatuur aangenaam en voldoende tijd: ik ging fietsen! Ik nam 2,5 uur de tijd, dat moest toch ruim lukken.

Het eerste stukje ging heerlijk. De volle vier kilometer Amsterdamsestraatweg vlogen voorbij. Maar geluk is ook niet alles: vlak voor Maarssen verloor mijn ketting alle samenhang en toonde dat het spreekwoord over die zwakste schakel echt klopt. Ik heb de schakel nog teruggevonden, maar zelfs met een stukje ijzerdraad kon ik het niet overtuigen om te blijven zitten.

Zoals altijd in dit soort situaties maakt de klok dan opeens sprongetjes. In de zee van tijd was het door mijn gepruts met schakeltjes en ijzerdraadjes aardig eb geworden. Gelukkig nog geen 6 uur en de fietsenmaker bleek in de buurt. Het was een duidelijk geval van rijwielspecialist. De grote winkel werd vooral ingevuld met blinkende hoogstandjes van technologie. De werkplaats was heel modern in de etalage geplaatst, net zoals de keuken bij sommige trendy restaurants. Hij zag er te schoon en opgeruimd uit, die werkplaats.

Net toen ik al zachtjes van binnen stond te jammeren dat niets meer is zoals vroeger, werd het tegendeel doeltreffend bewezen. De man die me te woord stond was een middenstander, zonder meer. Niet het ambachtelijke van een fietsenmaker en niet de trendy uitstraling van een rijwielspecialist. Nee, dit was een rijwielhersteller.

Hij leverde me zonder morren een nieuw schakeltje, dat zacht snorrend z'n werk zou gaan doen. De ware aard van deze middenstander kwam echter boven toen ik hem, na het plaatsen van het schakeltje vroeg of ik m'n handen even mocht wassen. "Ja, als ik dát goed vind, dan komt natuurlijk iedereen straks...", begon hij.
Ja, meneer de rijwielhersteller, dan komt natuurlijk heel Maarssen en omstreken hier z'n handen wassen als z'n ketting doormidden is gebroken. En daar kunnen we niet aan beginnen want dan verdienen we geen droog brood meer.

Ik heb hem drie keer door een derailleur heen getrokken en de winkel waardig verlaten. Maar met die fietstocht is het niet meer helemaal goedgekomen.

 

Parels van de herfst

Lingo

Over Lingo ga ik niets schrijven. Ik laat dat onderwerp graag aan de Tweede Kamer en de regering over. Gelukkig dat deze volksvertegenwoordigers zich bezighouden met het bewaken van dit stukje cultureel erfgoed, dan hoef ik er tenminste niet meer naar te kijken. Dat er een luchtje zat aan Lingo weet ik al sinds ze RAAMNEGERS als geldig woord met 10 letters presenteerden.

Het is sloof-je-uit maand in Den Haag. Het is nog niet zo erg als in de Verenigde Staten, waar ze halverwege de zittingsperiode van een president al voorzichtig bezig zijn met de campagne voor de volgende. Marc verzamelt daar mooie stukjes over op zijn weblog. Hier in Nederland werkt iedere politicus zich in het zweet om in "de media" te komen. Of het rappen, parachutespringen of hoofdredacteurtje spelen is, maakt niet uit. De lijstaanvoerders tuimelen over elkaar heen om in beeld te komen van een of andere doelgroep. Allochtonen, of allochtonenhaters, jongeren, vitale ouderen, ondernemers, allemaal moeten ze op een positieve manier worden aangesproken door een fris, ondernemend gezicht met een blije boodschap.

Ze worden inhoudelijk ingehaald door de stemwijzers, die wel letten op de inhoud en niet op vorm. Daar weet je in 30 vragen waar je thuishoort. Lekker makkelijk, lekker snel. Stemwijzer.nl

Allemaal verschijnselen van onze democratie, die het waard is om te verdedigen en -blijkbaar- zelfs op te dringen aan culturen waar ze andere samenlevingsvormen hebben. Ik heb het gevoel dat we iets missen, maar omdat ik vandaag watten in mijn hoofd heb en een troebele blik, komt het er niet van om het scherp te formuleren. Revolutie uitgesteld wegens naderende verkoudheid. U hoort nog van ons.

Herfst (2)

Zonder aanraking
vallen blaadjes zij aan zij
Wat zijn ze eenzaam

Josje

Het brein van een cavia ontwikkelt zich niet meer na z'n geboorte. Josje was geen groot intellectueel, maar dat hoeft ook niet als je cavia bent.

Ik vond hem in z'n favoriete wegkruipplekje, stijf en dood. Het was al zo vreemd dat de appelschillen de laatste dagen waren blijven liggen.

Josje heeft de laatste jaren van zijn leven gesleten als half verwilderde tuincavia -samen met z'n maatje Wiplala- en hij leek daar heel tevreden mee.
Wiplala ging afgelopen zomer dood en nu is Josje hem achterna. Net een hoogbejaard echtpaar.

Dag Josje.
Je was niet slim, maar wel lief.

 

De mevrouw

Iets voorbij de boekenman langs mijn fietspad staat een groot huis op de hoek. Omdat het op de hoek staat heeft het een zijmuur met een raam er in. Aan de andere kant van het raam zit de mevrouw aan een grote eettafel. Meestal leest ze, net als de boekenman. Maar zij heeft wel meubels, oude vermoeide meubels. Het lijkt er op of ze op het einde wachten, de mevrouw en de meubels.

Soms slaapt de mevrouw. Gewoon, terwijl ze aan tafel zit. In het begin schrok ik daar wel van, een oude mevrouw die aan een tafel zit te slapen, met een lamp aan, om 12 uur 's nachts. Haar hoofd hangt dan scheef op haar schouder en haar mond staat open. Of ze ligt met haar hoofd op tafel.

Daarom ben ik aan gaan bellen, toen het weer gewoon overdag en licht was. Het duurde heel lang voordat ze de voordeur opengeschuifeld had en toen hij uiteindelijk open was wist ik niet hoe ik moest zeggen wat ik wilde zeggen. Het moet er raar hebben uitgezien voor de mevrouw, een vreemde man die een beetje hakkelend stond te vertellen dat hij wilde weten of er wel goed voor haar gezorgd werd. Omdat hij wel eens had gezien dat ze 's nachts heel laat aan tafel zat te slapen.

Ze vertelde dat de zuster haar 's ochtends en 's avonds kwam helpen met haar kousen en dat ze een dochter had in Nieuwegein. Of dat laatste nu zo'n geruststelling is, weet ik niet. Zusters die helpen met kousen zijn in ieder geval goed voor oude mevrouwen, dus ik was tevreden. Ze bedankte met een lieve glimlach voor mijn belangstelling.

Ik verzon er zelf bij dat haar ogen vol tranen stonden toen ze de deur weer dicht deed.

 

Vragen

- Als maïsolie van maïs gemaakt wordt hoe zit het dan met babyolie?
- Is er een ander woord voor synoniem?
- Waarom wordt er geen kattenvoer met muissmaak verkocht?

Trainer

Journalist: Ben je tevreden over de kwaliteit van het vertoonde spel?
Trainer: Nee, de kwaliteit van het spel is nu even inherent. Het gaat om het resultaat.

De kwaliteit is inherent ???????

 

Wijk

De slechtste én de beste wijk van Nederland liggen in Utrecht. Tenminste als ik het ANP mag geloven en zij het CBS. Ik heb zo mijn twijfels...

Natuurlijk is de slechtste wijk "Van Vollenhovenlaan". Wat wil je met zo'n naam. Alleen is dat dus een laan en geen wijk. De wijk waar de laan in ligt is Kanaleneiland. Al jaren lang in de media geroemd als schoolvoorbeeld van een achterstandswijk.

Oog in Al is een buurwijk van Kanaleneiland. Ook beroemd, maar dan vooral door de filemeldingen. Ik kom wel eens in Kanaleneiland. Je kunt er gewoon in, zonder politiebegeleiding. De bloedbank is in Kanaleneiland (o ironie) en daar was ik lid van. Ik lig daar eens per maand plasma te fereseren. Vraag me niet wat het is, maar zo heet het: "plasmaferese". Dat duurt een klein uurtje, waarin je aan een soort centrifuge gekoppeld bent via een naald in je arm. Een rustpunt in mijn drukke leven.

Tijdens één van die uurtjes kwam een zuster de zaal op lopen met een rinkelende sleutelbos in haar omhooggestoken hand. "Wie heeft er een gouden fiets?". Dat was ik. Mijn fietssleutel is onlosmakelijk verbonden aan de sleutel van mijn huis, werk, huis van vriendin, huis van moeder, nog een andere fiets, kast op m'n werk, brievenbus, kelderdeur en nu vergeet ik er vast nog een paar. Heel ongelukkig en buitengesloten zou ik mij voelen, zonder deze rinkelende bos. Waarom laat ik hem dan in mijn fiets zitten!

Gelukkig had een lieve Marokkaanse jongen de sleutels uit mijn fiets gehaald en ze netjes bij de bloedbank afgeleverd. Zo'n wijk is dat dus, Kanaleneiland.

Van Voordorp, de beste wijk van Nederland, heb ik een luchtfoto. Geeuw en gaap.

 

Stille trouw

Geen en’kle kerk gaf ons ooit haar zegen
Geen land dat met z’n wetten ons ooit bond
Geen naamverwantschap kwamen wij ooit tegen
Geen trouwboek waarin jouw of mijn naam stond

Geen schuld gemaakt, geen bruidschat werd verdeeld
Geen vrede over grensgeschil of macht
En van de wereld buiten kwam geen beeld
dat ons bevlekte in de bruiloftsnacht

Het stille woord van trouw wordt nooit gesproken
De stille trouw wordt nooit door woord gebroken

Geen kerk, gebed of ringen
Geen bloemen in je haar
Geen liedjes om te zingen
Geen ja-woord voor elkaar

Het stille woord van trouw wordt nooit gesproken
De stille trouw wordt nooit door woord gebroken

 

De boekenman

Op nummer 43 van het plantsoen woont de boekenman. Het plantsoen, dat sinds 2002 de langste naam van Nederland heeft, ligt op mijn fietspad. 's Winters als het vaak donker is kijk ik naar binnen bij de boekenman. Vooral bij hem, hoewel hij maar één schermerlamp aan heeft en dus geen partij is voor zijn goed verlichte buren.

Hij zit dan op een stoel onder de staande schermlamp, zo'n ouderwetse met franje. En hij leest. Verder is er niet veel te zien. Hij heeft weinig meubels. Sterker nog, er is geen meubel te zien in de hele huiskamer. Maar wel boeken. Veel boeken. Niet in een boekenkast, maar in stapels, gewoon op de grond in de woonkamer. Grote stapels, menshoge stapels. En véél stapels. Het lijkt van buiten of je niet meer tussen de stapels door kunt, maar de boekenman moet natuurlijk soms ook plassen dus er zal wel een sluiproute zijn.
Verder is het een heel vriendelijk ogende, gewone man. Dat weet ik omdat hij soms op een stoel in de tuin zit, 's zomers. En dan leest hij niet, maar kijkt een beetje naar het plantsoen en de mensen die langsfietsen.

Elke keer als ik langsfiets moet ik over de boekenman nadenken. Of hij een vrouw heeft (mwaah, nee) en of hij gelukkig is (mwaah, ja) en ook eenzaam (umm...) en hoe het daarbinnen zou ruiken (mmmfff). En of de stapels wel eens gevallen zijn.
Ik zou het wel willen vragen, maar het is te raar om daarvoor aan te bellen. Dus blijf ik maar kijken en afvragen. Ook leuk.

 

Hai koe

In het weiland staat
en staart zij naar de leegte
die in oneindigheid strekt

The Crow

Gisteravond The Crow gezien. Geweldig, zo'n film waarin de underdog bovennatuurlijke krachten krijgt en alle boze mannen op hun lazer geeft. En niet zomaar lullig arresteren ofzo, zoals die watjes Batman en Superman altijd doen. Nee, gewoon dood.

Het is vast compensatie voor mijn gemis aan mannelijke hormonen, de goeie soort adrenaline of gewoon lef. Het enige dat ik tegenover treiterpartijen, klappen en schoppen kan zetten is vergeten. Ik kan maar zelden zo boos worden dat ik m'n angst voor nog meer klappen vergeet. Weglopen, me diep schamen en vergeten, dat is de beste manier om er weer snel bovenop te komen.

Vergeven, de christelijke vaardigheid die me in mijn jeugd is aangeleerd, gaat me minder goed af. Dus ben ik blij met The Crow. Koel, mooi, somber en rechtvaardig doet hij het vuile werk voor mij.
En dan de moraal, druipend van de kitsch: "Love will survive everything".

Heerlijk.

 

Tentamen

De hal was gevuld met opgewonden gerabarber van veel meisjes, zoals altijd bij psychologievakken. Hij zat naast me, met een respectabele afstand tussen onze tafeltjes, want dat hoort bij tentamens. Wat hij op het vragenvel zag, liet z'n voorhoofd rimpelen.
Ik concentreerde me op de vragen. Het viel wel mee. Het was nu stil in de zaal, vreemd stil in de aanwezigheid van honderden mensen. Er was maar één geluidje te horen: het ritmisch en onophoudelijk schoengetik van mijn buurman. Hij keek geconcentreerd in de tekst, wanhopig naar boven, vertwijfeld opzij, maar z'n schoenen bleven tikken. Z'n controlecentrum had zich even losgemaakt van z'n lichaam en was nu in een radeloze speurtocht bezig de antwoorden te zoeken in dat ongetwijfeld grote brein. Daar maakten z'n voeten dankbaar gebruik van. "Eindelijk vrij van de onderdrukking" tikten ze. "Weg met top-down, tijd voor bottom-up. We gaan tikken tot iedereen er gek van wordt!"

Nu zou dat nog wel even duren, maar irritant was het wel. Ik zwaaide naar de ooghoek van mijn buurman, maar z'n centrum was nog zo bezet dat hij het pas na drie hele grote zwaaien merkte. "Je tikt met je schoenen, dat is irritant", zei ik vriendelijk. "Dat ben ik niet!" antwoordde hij. Ik fluisterde dat hij het wel was, maar realiseerde me dat hij gelijk had gehad.

Hij was het niet geweest, het was het geluid van de revolutie.

Hij schoof z'n voeten onder z'n stoel en het tikken hield op.
Sorry voeten.

 

Netjes opruimen voor het eten

Daar moeten de hele grote Playmobil mannetjes in met die overalls en die harde radio's.

Morgen mogen ze er weer uit.

Herfst

Ja, hoor...daar komen ze. De eikels!

Annu leren

Ik wil niet annuleren...?!?

Handig voor drukke mensen.

Op de Air miles kadootjes website:

Elektronische kalender met touch screen. Verschillende functies zoals tijd, datum, alarm en kalenderweergave. Let op: afspraken kunnen niet genoteerd worden. Compleet met opberghoesje.

Voor bewezen kleinkunsten

Samen in één bericht: Maxima, Theo Maassen, Prins Bernard en 50.000 euro. Oordeel zelf.

25 September 2006
ANP: Kort binnenlands nieuws

Prinses Máxima is in verwachting van haar derde kind. De geboorte is voorzien in de tweede helft van april. Dat heeft de RVD meegedeeld. Het prinselijk paar laat weten "dankbaar en blij" te zijn.

De cabaretier Theo Maassen krijgt de Prins Bernhard Cultuurfonds Theater Prijs 2006 toegekend. Volgens de jury is Maassen op dit moment de grootste kleinkunstenaar. Aan de driejaarlijkse prijs is 50.000 euro verbonden.